19 juli 1997-19 juli 2010

"Geïnspireerd door het verleden
willen we het in de toekomst
samen
even goed proberen
en de herinneringen
van een mooie jeugd
laten versmelten
in één ondeelbaar geheel"

zo stond het 13 jaar geleden verwoord op onze huwelijkskaart. Elk jaar opnieuw staan we even stil bij deze gedachte. En steeds meer ervaren we hoeveel mensen échte inspiratiebronnen zijn of geweest zijn. En vanuit die "rijkdom" is het ons ook altijd gelukt om zelf ook iets voor anderen te betekenen, maar dan gesteund en ondersteund door elkaars nabij-zijn. Bij elke terugblik mogen we oprecht dankbaar zijn voor 't vele geluk dat ons al te beurt gevallen is. We genieten samen van onze 3 prachtkinderen, van de rust van onze tuin binnen het hectische leventje dat we leiden en van ons huis waar we zo graag "thuis komen" . Ook nu, wanneer ziekte de zorgeloosheid overschaduwt, voelt het zo goed samen. Nooit gedacht, gedroomd hoeveel waarheid in dat laatste zinnnetje van onze trouwkaart vervat kan zitten. En dat gaan we vieren!
Vandaag trekken we er met ons tweetjes op uit om eens lekker te gaan eten. We zullen het ons laten smaken.
Dit is natuurlijk een echte opsteker: ik kan heel goed eten en het smaakt me ook. Niks vieze smaken, niks misselijk. Ik eet goed en gezond en dat verhoogt dan ook weer mijn draagkracht. De energie neemt af, dat voel ik wel. Soms voel ik me loom tot zwaar. Dan leg ik me neer en slaap en binnen de kortste keren ben ik er weer bovenop. Ondertussen zijn we al een dikke maand ver in onze tocht naar genezing. We proberen niet meer bang te zijn voor wat moet komen. Meestal lukt dat prima, soms ook wel eens niet. Maar dan trekken we elkaar er weer bovenop. We zijn elkaars boekensteunen, en Kato, Sofie en Nathan staan er tussen als de meest waardevolle lektuur die we kunnen vinden!

Ons keukenproject is ook afgeraakt. En 't resultaat mag er zijn. Met veel ijver zijn Els T. en Karin alles komen oppoetsen en met wat roosjes uit onze tuin , ziet het eruit als een pareltje!
We kunnen nu aan het experimenteren gaan met pot en lepel. Smakelijk!

dag iedereen,
ik weet dat velen zitten te wachten op wat nieuws, maar ik heb nog niet eerder de kans gezien om een verslagje te maken van vandaag. Zoals collega Dirk het via sms zo goed verwoordde: het was in onze alternatieve vakantie een T-dag! Tweede chemo-beurt dus. De dag is goed verlopen. Een stuk aangenamer en rustiger dan de eerste keer. Waar ik toen weinig enthousiast liep over de begeleiding en opvang, was dat nu toch wel dik in orde. We hebben niet onnodig moeten wachten, we kregen bezoek van een psychologe die eens kwam luisteren vaar onze ervaringen, de dokter nam tijd om de bloedresultaten te bespreken (die waren goed) en liet ons ook de kans om uitvoerig wat vragen te stellen. Na de reeks pre-medicatie, is de baxter om 10.30u beginnen lopen tot 15u. gevolgd door een na-spoeling en we konden vertrekken. Opnieuw voel ik me nog altijd goed. Waar ik me daar ook al wat zorgen over maakte, heeft men mij nogmaals verzekerd dat dit best normaal is, en eigenlijk ook steeds meer de bedoeling. Ze doen er alles aan om de gevolgen van de chemo te beperken. Maar natuurlijk kunnen ze nog niet alles : vermoeidheid en haarverlies maken steeds meer duidelijk dat één en ander met mijn lichaam aan het gebeuren is. Maar ik kan me er in stellen. Het hoort erbij en ik dramatiseer dat niet. Als ik moe wordt, aanvaard ik dat en kruip in mijn zetel. Dit is meestal slechts tegen de avond, dus overdag kan ik vrij normaal functioneren. We zijn al een paar keer op bezoek geweest bij vrienden en gisteren ben ik met de kinderen naar de Decatlon geweest. Vandaag heb ik me de hele dag erg rustig gehouden en opnieuw ben ik opgelucht dat ik niet misselijk ben. Ik ga ervan uit dat ik dit zo zal kunnen houden. Morgen gaan de kinderen op logement, dus ik heb tijd zat om het rustig aan te doen. De keuken bijt natuurlijk in mijn been, want ze is volledig klaar maar er moet nog geverfd worden. De verver had beloofd om zeker deze week nog te komen, nu alles nog afgeplakt is, zodat ik tegen vrijdag of zaterdag een ploeg kan optrommelen om de finishing touch te doen (m.a.w. de opkuis). Om te dirigeren zal ik wel goed genoeg zijn....
Bedankt allemaal voor de bemoedigende woorden, de kaartjes, attenties, en de vele smsjes en niet in het minst voor de vele concrete hulp die ons aangeboden wordt. Al een hele maand mogen we dagelijks onze voeten onder de tafel schuiven van Peter zijn ma en pa, zussen doen er alles aan om aan onze genezing mee te werken, vrienden komen zomaar mijn strijk afhalen en er is een hele invulling voor de kinderen voorzien. Ik mag echt bekennen dat ik me "gedragen" voel.
Geruststellende groeten van ons allemaal!

niets nieuws onder de stralende zon

Waar ik half juni vreesde om voor de komende 6 maand "buiten-spel" te staan, (je ziet dat ik een echte voetbalfanaat geworden ben), is het nu een grote verademing dat ik deze weken al gehad heb in goede conditie. Ik kan me dus plannen en organiseren voor de komende maanden. Van de eerste chemo heb ik echt weinig last. Vorige donderdag heb ik een bloedcontrole gehad en alle bloedwaarden waren O.K. wat betekent dat ik nog voldoende weerstand en energie heb. Natuurlijk zal het niet zo rooskleurig blijven, maar de dokter zegt toch dat de eerste beurt de algemene teneur aangeeft. Volgende afspraak is op 13 juli. We laten niet toe dat "het thema" onze dagen en ons denken inpalmt en profiteren effectief van deze prachtige hoog-zomer! De oorspronkelijke teleurstelling van onze geannuleerde Italië-reis heeft zich al ruimschoots gecompenseerd. We ontdekken elke dag hoe lekker een ijsje smaakt op ons eigen terras en op dat van een ander, de kinderen spreken af met vriendjes en vriendinnekes en volgende week wordt de laatste hand gelegd aan onze nieuwe keuken. Voldoende stof (ook letterlijk) om ons op te concentreren. We zijn benieuwd naar het resultaat.