31 maart - Opname in UZ

13:30 Deze morgen ben ik met Katrien naar UZ gereden omdat ze opnieuw last had van opgezette buik met de nodige bijwerkingen zoals overgeven, misselijkheid, pijn, ... We werden zeer snel door de dokter ontvangen en via een CT scan zouden we snel weten wat er gaande is. CT scan werd onmiddellijk genomen maar veel meer duidelijkheid hebben we uiteindelijk niet. Een tumor is op de beelden niet direct zichtbaar. Is het nog een gevolg van de bestralingsterapie? Is het nog een gevolg van de operatie? In ieder geval is er een obstructie ter hoogte van de dunne darm te zien. Ze gaan opnieuw cortizonen toedienen en als het hierdoor verbetert, zal het dus waarschijnlijk nog een gevolg zijn van de bestraling. Trial en Error noemen ze dit zeker? We houden jullie verder op de hoogte. Ik hoop alvast dat we snel weer opnieuw naar huis mogen want de ellende van het wachten op verpleegster, dokter, informatie, geen informatie, het ganse verhaal weer opnieuw uit te doeken doen omdat de één niet weet van de ander, enz... zijn we alweer aan de lijve aan het ondervinden. Iedereen doet verschrikkelijk zijn best maar de organisatie en communicatie loopt ó zo mank waardoor men als patiënt zich weer een product voelt in handen van een medische machine die vierkant draait. Geef ons maar onze huis-dokter en huis-verpleegster. 16:37 Dokter zonet nog langsgeweest en ze zal toch tot na weekeinde moeten blijven. Geen verder nieuw Peter

't is waar; 't is zwaar

Ik sta op de vooravond van de laatste bestraling en het is hoog tijd dat het gedaan is. Nooit willen geloven dat het zo zwaar zou zijn. Ik ben al enkele weken totaal uitgeschakeld; ziek, pijn, uitgeput... Alles ging aan mij voorbij en ik kon maar aan 1 ding meer denken: dat het allemaal maar rap voorbij zou zijn. Soms voelde ik me moedeloos worden, het duurt ook zo lang,hé. Maar ik heb toch volgehouden en vanaf nu bouwen we terug op. Vanaf volgende week mag ik terug proberen om zelf iets te eten en dat zal veel doen aan mijn moraal want voor mij is dit toch een echte loutering waar ik niet voor gekozen heb. Ik voel me haast heiliger dan de paus want er is niemand die de "vasten" zo consequent beleeft als ik. Laat ons nu hopen dat het herstel vlot verloopt zodat ik terug wat deugd kan beleven aan het leven. De skireis die gepland was voor de paasvakantie, kan ik wel op mijn buik schrijven en dat doet zeer. Ik had er zo naar uitgekeken, maar ik zie in dat het geen haalbare kaart is. Ik zal nog dezelfde ongemakken blijven hebben tot 2 weken na de bestraling. Dan de voeding opstarten en zorgen dat de spijsvertering weer normaal functioneert op anderhalve week tijd is waarschijnlijk echt een illusie. Maar ook dat aanvaard ik. Hoe zwaar de teleurstelling ook is... Nathan heeft zelf beslist om dan ook thuis te blijven en Kato en Sofie zouden wel meegaan met de vrienden die dezelfde reis geboekt hebben. Misschien kunnen wij dan van thuis uit ook wel al eens genieten van een uitstapje of zo. Het zou ook voor Peter wel eens mogen keren, denk ik. Want het hele parcours hebben we samen afgelegd en zonder hem zou ik heel wat minder dapper geweest zijn. Sommigen noemen het een strijd of een gevecht dat we geleverd hebben, maar zo zie ik het helemaal niet. Ik ben geen "vechter", dat komt me veel te negatief over. Bovendien heb ik absoluut niet de energie om te vechten. Het is me overkomen en ik moest erdoor. En we hebben samen volgehouden. En nu maar duimen dat het ons beloond wordt met een welverdiende "toegevoegde tijd".