Zalig Paasfeest!

Op het einde van deze hoog-zomer-vakantie wil ik iedereen een deugddoend en mooi paasfeest toewensen.
Met mij gaat het nu eindelijk echt de goede kant uit. Noem het "opstanding" of "verrijzenis", maar ik heb de laatste week een echte doorbraak gekend. Weg is het zieke gevoel, de pijn, de uitputting,... ik ben een heel ander mens. Vorige weekend heb ik even een zwaar mentale klap gehad en zag ik alles heel somber en zwart, maar ik heb me erover gezet. Ik ga er nu vanuit dat ik genezen ben, maar dat ik nog een hele eind te gaan heb in het herstel én dat er onwaarschijnlijk schade berokkend is die onherstelbaar is. De spijsvertering dus.... Ik heb er een gedacht van gemaakt dat ik misschien nooit meer zal kunnen eten, maar ik wil me er ook niet meer op concentreren. Op de duur was dit vreselijk frustrerend om altijd te verlangen naar allerlei lekkers en te beseffen dat het toch niet lukte. Nu hebben we al uitgebreid gebarbeque-ed en de overige dagen heb ik nog ander lekker eten klaargemaakt. We hebben volk ontvangen en zijn zelf ook al terug op bezoek mogen gaan. En ik geniet ervan! Het doet me plezier om er weer bij te horen, mee te kletsen, te lachen, te léven. En waar eten voor mij altijd zo een belangrijk punt geweest is, laat ik dit niet langer een hoofdrol spelen. Ik bén er nog en dat is wat telt. Verder zal ik vol enthousiasme anderen blijven verwennen met kleine en grote hapjes. Ik zal ook niet toelaten dat er een taboesfeer ontstaat over dit thema. Ik verwacht dan ook van jullie een open geest hierover. Vermijdingsgedrag doet meer kwaad dan goed...
Zorg dat morgen alle paaseitjes geraapt raken en geniet van een mooie paasdag.
Katrien

stap per stap

Hallo iedereen, het blijft turbulent. Vorige week ben ik terug opgenomen geweest in het U.Z. omdat ik zo erg bleef verzwakken en een algemeen slechte conditie had. Ze heben me er een beetje opgelapt en vrijdag mocht ik terug naar huis, eigenlijk een beetje op mijn aandringen omdat ik Kato en Sofie wou zien vertrekken op skireis. Uiteindelijk bleek dat niet zo een schitterend idee, want ik ben de hele weekend zeer slecht geweest en tegen maandag was ik totaal uitgeput. Dus, dinsdag hebben we ons terug opgepakt en zijn terug vertrokken. Ik heb aangedrongen op een beetje meer comfort en ze hebben dat blijkbaar wel begrepen. Ik heb er een inspuiting gekregen die de maagsappen meer onder controle houden en nu heb ik wel wat beterschap. Ik ben terug thuis en het zieke gevoel is weg. Natuurlijk ben ik totaal verzwakt en erg vermagerd en voorlopig eet ik nog niets, maar de kalorieën van de sondevoeding worden opgedreven zodat ook daaraan wel snel iets zal veranderen. Ik hoop nu echt dat we op een keerpunt zitten, want ik begin het helemaal beu te worden. De laatste weken (maanden) waren totaal kwaliteitsloos en dat wil ik niet langer. Ik heb me voorgenomen om in de toekomst nog enkel lekkere dingen te eten en hoe weing het misschien ook zal zijn; ik zal ervan genieten. Eerst gepland zijn oesters, asperges, grijze garnalen en andere verse vis, en wie weet ooit mijn eigen bemaakte super-lekkere spaghetti.... Hoewel dat laatste nog niet voor direct zal zijn, vrees ik. Maar maakt niet uit: wat ik eet, zal goed zijn en van elke hap zal ik écht proeven. Ze zeggen dat zo'n ziekte je verandert; ik kan dat niet meer ontkennen.Je leert zeker wel bewuster leven en ik relativeer een hele hoop banaliteiten waar ik vroeger van wakker lag. Als ik het geluk mag hebben om nog eens goed op mijn plooi te komen, zal ik een stuk rustiger en nog meer genietend door het leven wandelen!!! En ik ben niet alleen, merk ik. Ook Peter heeft diezelfde ontdekking bij zichzelf gedaan. Ik wens niemand die ziekte toe, maar ik hoop dat ik mijn nieuwe levensvisie wel wat meer zal kunnen doorgeven aan de ruimere omgeving; het zou velen goed doen. Van Kato en Sofie horen we alleen maar positieve berichten: ze hebben voldoende sneeuw om goed te kunnen skiën (ze zitten op 3000m hoogte), het verblijf is prima, het eten lekker (hoewel voor kato altijd te weinig...) en ze blijken zeer goed hun plan te trekken. Ze hebben ook geleerd om een beetje versneld volwassen te worden, me dunkt. Maar dat ervaar ik enkel maar positief. Nathan is 2 dagen bij een vriendje gaan spelen op een boerderij en ook hij is erg tevreden. Hij geniet van de rust en de aandacht en je ziet hem helemaal ontspannen. Vandaag heeft Peter verlof en nu zijn ze samen gaan fietsen. Van quality-time gesproken! Mijn volgend doel is nu die communie van de meisjes. Laat ons duimen dat ik op zijn minst deftig meekan naar de mis en misschien daarna met ons 5 een klein restaurantje kan opzoeken ( mijn asperges,hé) en het echte feest, waar ze toch veel van verwachten, stellen we voorlopig nog een beetje uit. We willen er iets moois van maken en binnen een maand is dit niet meer haalbaar. Ook dat zullen ze wel weer (moeten) begrijpen. We zetten de neuzen allemaal in dezelfde richting en dat is RECHT VOORUIT! Ik kom er wel. Zoals ik nu ben, voel ik dat ik steeds meer afleiding kan gebruiken, dus hou je niet in om te bellen of langs te komen. Als het niet gaat, zal ik het wel zeggen. Heel veel groeten, Katrien

een straatje zonder eind

Geduld hebben is niet mijn beste troef. Maar intussen ben ik toch al voldoende getest in moed en volharding, me dunkt. Ietwat overmoedig begon ik 10 juni 2010 aan een zwaar ingrijpende nieuwe levensfase. Ik noemde het laconiek genoeg een beetje mijn "alternatieve vakantie" . Alternatief is het geworden en de vakantie duurt langer dan ooit .Hoe dan ook, de eerste fase van zware chemo heb ik heldhaftig aangepakt. Ik wil dat niet idialiseren, er waren ook de niet te onderschatten bijwerkingen, maar ik had het gevoel alles onder controle te hebben. Dan volgde in november de fameuze operatie; ik was er bang voor en het zou erg ingrijpend zijn met een niet te onderschatten herstelperiode en ook daar schipperde ik relatief goed door. De pijnen het ongemak, het slecht voelen, verzwakt zijn, niet meer kunnen functioneren, het hoorde er allemaal bij maar het tij zou keren! Verlangend keek ik uit naar de nieuwjaarsdagen want dan zou de kentering komen! Maar o jee, de miserie is toen eigenlijk maar pas goed begonnen. Sinds 6 januari hang ik elke dag gekluisterd aan mijn voedingszakken. Zelf eten is er al zolang niet meer bij en de luttele pogingen dat ik dat toch eens probeerde, heb ik dat altijd zwaar moeten bekopen. Nu begint het geduld dus wel op te geraken. Hoewel ik me bleef gedragen, ik doe niet moeilijk of lastig en blijf proberen geduldig te ondergaan, maar ik verlang er zo erg naar om terug eens gewoon de draad van mijn leven terug op te pakken met alles wat datook mag in houden(eten in de eerste plaats wel te verstaan).Ik blijf positief: de dokter is zopas nog eens komen bespreken: ze proberen met de cortisone de imflammatoire reactie onder controle te krijgen op de overgang van maag naar dunne darm, ik krijg vocht toegediend met antimisselijkheidsmedicatie erin, ik heb een maagsonde die overbodige sappen naar buiten afvoert en op dit moment loopt er een extra zakje bloed omdat mijn rode bloedwaarden iets te sterk gedaald waren. Eens dat allemaal onder controle zouden ze toch beginnen met met iets kleins te laten eten!!!!Maar dat betekent alleszinds dat mijn kamertje hier al gereserveerd is tot donderdag. Ik had gehoopt toch op tijd thuis te zijn om de bagage van Kato en Sofie nog eens na te kijken hoewel ze dat samen met Peter blijkbaar al picobello in orde gebracht hebben. En toch heb ik er nog graag eens mijne laatste zeg over, (nem) Wie graag een bezoekje brengt, ik kig op K2 (hoofdingang) , 4de verdiep, kamer 427 Telefoon 09 332 72 45 groetjes en tot binnenkort, Katrien