Het herstel verloopt vlot

Veel nieuws heb ik niet. Ergens geniet ik van de rust die ik hier heb en koester me met plezier onder mijn lakens. Nu de winter pas écht goed in het land is, prijs ik me meer dan ooit gelukkig dat ik de baan niet op moet. Hoewel ik geleidelijk aan van plan ben om al eens korte ritjes voor mijn rekening te nemen, wacht ik nu toch nog even af. Ik mag er niet aan denken om juist nu in panne te vallen met mijn auto (die heeft ook al een maand niet gereden natuurlijk) of om een slippartijtje te moeten meemaken. Geduld is een schoon deugd,... zeggen ze. Binnenshuis echter krijg ik steeds meer vat op de dingen. Koken, strijken, opruimen, een les opvragen, ... ik begin het allemaal weer volledig in de hand te hebben. Uiteindelijk is dat voor mij nog altijd het beste genezingsproces: gewoon kunnen meedraaien! Zalig! Ik denk niet dat ik ooit nog eens zal zagen over huishoudelijke taken.
Mijn algemene toestand verbetert steeds meer. Pijn en andere ongemakken heb ik niet meer, alleen moet ik blijven opletten op wat ik eet. Deze weekend had ik een super lekkere spaghetti gemaakt en het had me enorm gesmaakt, maar ik heb het dan wel moeten bekopen met maagpijn. Maar ik wist heel goed hoe het kwam en ondanks een slapeloze en onrustige nacht, had ik het ervoor over. Ik kijk er zo naar uit om weer gewoon te kunnen functioneren en die dingen te eten die ik altijd zo graag at. En aangezien "eten" één van mijn grootste hobby's is,....

Wees allemaal voorzichtig op de weg en je mag je hier atijd komen warmen met een warme thee of een koffietje of iets straffers.
Groetjes,
Katrien

de ene dag al wat beter dan de andere

De euforie was groot om te mogen thuiskomen. Mijn bedje stond mooi gespreid en ik mocht genieten van de aandacht en zorg van Peter en de kinderen. Meer moet dat niet zijn natuurlijk. Alhoewel.... alles ging goed tot wanneer ik begon te eten. Plots kwam de pijn terug en dan nog in alle hevigheid. Zaterdagavond voor het eerst, maar toen trok het nog vrij goed over met een Dafalgan, maar zondagavond herhaalde zich het scenario en toen ging het niet over. Een steenharde buik die vreselijke pijn gaf. Na een paar uur is het eten dat ik opgegeten had er dan viervoudig uitgekomen en geleidelijk is dan ook de pijn verminderd. Gisteren ben ik dan maar eens teruggekeerd naar Gent op advies van de huisarts om een foto te laten maken. Ik werd gerustgesteld en mocht gelukkig gewoon weer mee naar huis. Het heeft tijd nodig. Niet zo gemakkelijk voor mij, maar ik snap het wel. Ik probeer zeer goed te letten op mijn voeding: erg kleine en gespreide porties, veel water en thee met honing. Op zich al een hele opgave omdat ik nog geen hongergevoel heb en nog minder goesting in eten. Maar ik heb wel de indruk dat het nu echt begint te beteren. Nu pas valt me op hoeveel kookprogramma's er zijn op T.V. Ik zie er een viertal op een dag, sommige tot 3 keer toe! Ter afwisseling kijk ik in "de boekskes" en ja, ook daar word ik overladen met allerlei kookideetjes. 't Is alsof ze erom doen.
Als het jullie kan geruststellen, ik hou me echt wel rustig, doe werkelijk niets in het huishouden en laat me soigneren als een koning. En daarvoor heb ik natuurlijk mijn prinsjes en princesjes! En ze doen het prima.
Vandaag komen de zussen op bezoek vanuit alle hoeken van het land. Ik kijk er al naar uit. Tegelijkertijd staan we natuurlijk even stil rond het overlijden van Annemie, vandaag 6 jaar geleden. We laten ons hierbij vooral inspireren door de fantastische herinneringen aan haar en aan haar wijze levensvisie die ze ons heeft voorgeleefd.
Tot later,
Katrien

la nouvelle Katrien est arrivée

.... en ze is strijdvaardiger dan ooit!

Ja, ik heb de touwtjes weer volledig in de hand. Thuiskomen kan zo'n deugd doen. Ik heb me al prinsheerlijk in mijn bed geïnstalleerd en ben blij dat ik weer alles van dichtbij zal kunnen opvolgen. Zelf aktief in gang schieten zal zichzelf wel verbieden, want daar voel ik me inderdaad nog te zwak voor. Na elk verzet dringt platte rust zich op. Maar dat zal ook wel snel evolueren. Waar ik in het ziekenhuis ernorm veel moeite moest doen om wat te kunnen eten, heeft mijn middageten nu al veel beter gesmaakt en is het me ook niet misvallen. Ge zult me dus wel snel zien aansterken!
Deze morgen is de prof nog uitgebreid komen babbelen en heeft hij beslist om me nu te laten bekomen en over 1 maand een consultatie en scan te plannen. Opvolging zal zeer strikt gebeuren en waar nodig zal op elk concreet moment beslist worden voor verdere behandeling of wat dan ook. Hij heeft ons geleerd "in schuifjes" te denken: er is alweer een schuifje met succes afgesloten en daar zijn we gelukkig mee. Het was echt wel een periode om achter ons te laten en meer dan ooit te genieten van de herwonnen vrijheid. Ongelooflijk hoe het voelt om compleet afhankelijk te zijn van anderen; al was het maar om me te helpen om me op mijn zijkant te helpen draaien en met een kussen de nodige ondersteuning te geven om niet terug te rollen. Onnozel, maar als je daar gekluisterd ligt aan drains is dat vrij cruciaal. Nu, een les in nederigheid is het wel. Maar ik ben heel tevreden van mijn logement daar , zowel van de verpleging als van de dokters. En ik durf zelfs te beweren dat ze van mij ook content waren. Zelfs de prof gaf me deze morgen nog een pluim! Ik heb ook wel goed gereageerd op alles: waar men mij 3 dagen Intensieve voorspelde, was ik er na 1 dag al weg en ook het verdere verloop was optimaal. Nu kan ik niet meer ontkennen dat Griet en Pierre er voor iets tussenzitten. (met dank natuurlijk)Tussendoor had ik wel last van de nodige kwaaltjes en afhankelijk van het moment klonk ik dus soms zeer goed maar evenzeer een halve dag later kei-mottig. Het wakker worden van de darmen ging met vreselijke pijn gepaard, eten verliep zeer moeilijk met de nodige misselijkheid tot gevolg en na mijn uitstapje voor het onderzoek werd ik gekweld met een korte maar hevige migraine-aanval. Maar behalve die schoonheidsfoutjes, heb ik een vlekkeloos parcours afgelegd.
Jullie bezorgdheid is heel veel betekenend en werkt op zich ook al genezend. Ik prijs me een erg gelukkige vrouw om zoveel oprechte warmte en mee-leven te mogen ervaren. Merci allemaal!
Zelf zal ik me nog een tijdje koest houden, maar hou jezelf niet tegen om een bezoekje te brengen, uiteraard wel graag na een telefoontje. (dirigeren zal ik nooit afleren, zulle)
Groetjes,
Katrien

naar huis

Eindelijk is het zover, Katrien mag morgen naar huis, exact 2 weken na de operatie. Dan gaan we natuurlijk een feestje houden.

Ik wens jullie te bedanken voor de talrijke kaartjes, telefoontjes, bezoekjes, bloemetjes, opvang en vervoer van de kinderen, geschenkjes, de strijk, het eten, ..... en natuurlijk mijn Katrientje voor de voorbereiding van de laatste 2 weken. Ze heeft het weer perfect gepland, .... haar plannings-agenda loopt morgen af.... !

Ze zal zeker de eerste dagen nog voldoende rust nodig hebben , maar een (kort) bezoekje(op afspraak) zal haar zeker deugd doen om de dag te doorbreken. We hebben in onze living al een bedje klaarstaan zodat ze het de eerste dagen nog rustig aan kan doen.

Groetjes,

Peter

Op uitstap

Katrien is gisteren op uitstap geweest. Ze moest op controle voor test van de nierfunctie. Blijkbaar een heel avontuur om er te geraken. Via de catacomben van het UZ moest ze getransporteerd worden. Een rit van een uur via 4 verschillende 'busjes'. Hoewel het transport met de busjes meeviel was het door de vlekkeloze organisatie in het UZ steeds een 10-tal minuutjes wachten aan de busstops, tot de volgende chauffeur haar kwam oppikken. Uiteindelijk was het resultaat van de test positief. Beide nieren werken perfect. Het buisje dat in haar blaas nog zat mag er nu geleidelijk uit. Als dat goed gaat, zal ze wel naar huis mogen, maar exaxte datum hebben we nog niet.

Als iemand haar een bezoekje wil brengen, kan dat gerust maar bel haar eerst even op haar GSM voor een 'afspraakje'.

Ik kijk er al naar uit als ze opnieuw thuis is.

Geen nieuws is goed nieuws

Ja, ik weet het, het was de laatste dagen wat stillekens op de blog. Maar geen nieuws, is goed nieuws. Katrien blijft het goed doen en mag hopelijk volgende week naar huis.

Joepie, we mogen op bezoek bij mama

Katrien blijft het goed doen, of wat had ge verwacht? Ik verwacht dat ze midden volgende week al naar huis kan. Vandaag hebben ze 3 van haar drain-dinges weggenomen. Dit maakt het voor haar weer iets meer comfortabel. Vanmiddag heeft ze ook al eens van de zalm met puree mogen proeven en voor het het avondeten staat er al een boterham met confituur , appelmoes een yoghurtje en koffie op het menu. Alweer een stap verder.

Deze namiddag is Els langsgeweest en het heeft haar deugd gedaan. Bovendien had Els een mooi vriendinnen-boekje gemaakt (zoals enkel Els met haar creatieve geest ze maken kan).

Vanavond zijn we dan met de kinderen en mijn ouders langsgeweest. We hebben er de lekkere cake-tjes die Ilse meegebracht had opgegeten (Ilse, de kinderen waren er gek op... dank je wel). Het was een aangenaam weerzien met mama die er toch zo ziek niet uitzag. 'Mocht ze niet in een bed liggen, je zou het niet weten dat ze ziek is'. Morgen gaan we ze opnieuw een bezoekje brengen.

Ik heb gisteren en vandaag weer op veel ondersteuning kunnen rekenen en wil jullie hierbij nog eens ontzettend bedanken. Els voor de ritjes van 't school en naar de zwemclub van Kato . Ilse voor de rit naar huis vandaag en voor het lekker vieruurtje. Katrien en Kris voor de opvang deze namiddag van Nathan en Sofie, de tunrclub ritjes, het lekkers voor morgen, de libelle en andere boekjes. Kris, vooral bedankt voor het extra Peter magazine. Ik zal aan u denken als ik het lees :) . En natuurlijk mijn ouders die steeds klaar staan om ons tussendoor te ondersteunen.

Het ga jullie goed.

Groetjes en tot later,
'Peter

De eerste beschuit

Katrien heeft een goeie nachtrust gehad en voelt zich weer al wat beter. Ze mag al begin eten en heeft vandaag voor het eerst een beschuitje gegeten en wat soep gedronken. Ze heeft ook al eens een in de zetel gezeten. Ze voelt zich ook sterk genoeg om bezoek 'met mate' te ontvangen. Daarom stel ik voor om haar eerst op haar GSM te bellen als je wil langskomen zodat ze het bezoek wat kan plannen.

Groetjes,

Peter

W

Katrien was vandaag wat meer bij de pinken. Ze ziet er eigenlijk zeer goed uit en heeft een mooi kleurtje. Natuurlijk ligt ze nog gekluisterd aan haar bed wegens de talrijke slangetjes en drainage-toestanden. De pijnpomp is wel al vervangen door intraveneuse pijnstillers en ik denk dat ze weldra wel een aantal van die drain-dinges zal kwijtspelen zodat ze toch wat meer bewegingsvrijheid heeft.

Heb haar vandaag nog eens gevraagd of ze bezoek wenst te ontvangen, maar ze wenst toch om zich nog niet te veel te forceren.

Groetjes,

Peter

Alweer een dagje verder

Katrien blijft het in de gegeven omstandigheden goed doen. Ze blijft wel ontzettend moe maar dat is natuurlijk normaal en bovendien is rust en slapen het beste voor herstel.

Bedankt oma, opa en Griet, Patrick, Lotte en Mattis om op de kinderen te passen

Eindelijk wat rust

Katrien is in de late namiddag al naar haar kamer gebracht. Ze stelt het dus goed maar verlangt naar rust en wil zoveel mogelijk slapen want ze is wel uitgeput. Op de intensieve kan je niet echt tot rust komen.

Ze ligt nu alleen op een kamer en zal daar nu wel de nodige rust en kracht opdoen om te herstellen

Haar nu een bezoekje brengen of opbellen, hoe graag iedereen dat ook zo doen, zou teveel van haar energie kosten die ze nodig heeft om er snel weer bovenop te komen. Van zodra ze er zelf aan toe is, laat ik het wel weten

Een dikke proficiat aan Aagje, Katrien haar metekindje, met jouw verjaardag. Katrien zal je later nog wel een dikke zoen bezorgen.

De kinderen stellen het goed (ze waren ook goed voorbereid wat er ging komen) en Kato en Sofie hebben zelfs vandaag in de kerk plechtig mogen getuigen dat ze hun vormsel willen doen. Een mis opgevoerd door een pastoor die het duidelijk niet eens is met Mgr. Léonard zijn uitspraken en gedachtengoed. Interessant.

En ik, ik ben gewoon blij om er te zijn voor Katrien en de kinderen. Iets waar ik me nooit zorgen in heb moeten maken vermits Katrien het fundament van onze gezin is. Ik probeer het 'huis' in stand te houden en met jullie hulp en ondersteuning lukt dat wel.

Bedankt Oma, Opa, Lut en Griet, Sigrid, Guido, Bram en Hannes, Sabrina, Lieven, Amber en yinthe voor de ondersteuning , opvang en lekker eten vandaag.

Stefanie en Ruben, stuur uw blog of e-mail adres nog eens door aub (pschollaert@telenet.be).

Groetjes,

Peter

Op weg naar een spoedig herstel

Deze morgen effe paniek toen mijn GSM rinkelde en nummer 09/.... verscheen.... maar het was ons Katrien. Ze had een zeer goede nacht gehad. Ze had goed geslapen, geen pijn meer, niet meer misselijk, kortom ze klonk alsof er niets gebeurd was.

Ik hoop dat ze morgen al op haar kamer mag. We zien wel.

Groetjes,

Peter

Het was een lange novemberdag

Ben net (10:00u) thuisgekomen van het UZ nadat ik de kinderen nog ben gaan oppikken bij mijn ouders. Dank u tante Katrien en oma om vandaag de kinderen op sleeptouw te nemen doorheen Tour& Taxis en natuurlijk voor de lekkere spaghetti.

Ik was net vertrokken van bij tante Katrien op weg naar het UZ toen Prof Pattyn me rond half acht belde dat de operatie ten einde was en alles goed verlopen is (wat ze moesten wegnemen is weggenomen,bloedwaarden zijn in orde, ze hebben zelfs geen extra bloed moeten toedienen). Ik hoop dat we ten laatste maandag wat meer informatie krijgen want het telefoongesprek met de prof was vrij kort (hij was waarschijnlijk ook moe van deze langen dag)

Katrien moest nog ontwaken op de ontwaakzaal en zou rond halfnegen naar intensieve zorgen gebracht worden. Uiteindelijk kon ik rond kwart voor negen bij haar zijn. Hier had ik gans de dag ongeduldig zitten op wachten om haar terug te zien. Korte momenten om te koesteren ook al was het niet aangenaam voor haar (misselijk, pijn, .... gewoon vreselijk 'mottig' zoals ze in Haaltert zeggen). Toch was ze goed bij de pinken en vroeg direct hoe het met de kinderen was. Het doet vreselijk pijn als iemand die je zo lief is ligt af te zien omringd door toeters en bellen en je machteloos moet staan toekijken. Het was dan ook moeilijk om na zo'n kortstondig bezoekje afscheid te nemen en te moeten vertrouwen op de goede zorgen van anderen. Ik bid dat de nacht snel mag voorbij gaan zonder veel last en pijn en dat je snel weer beter wordt.

Sjouke, in mijn gedachten ben ik gans de nacht bij jou. Sjouke, ik ben fier op jou. Ik hoop dat je snel beter mag worden.

Iedereen die van dichtbij of vanuit verre oorden meevolgt, bedankt voor jullie attenties

operatie 5 november

Zonet professor Pattyn aan de lijn gekregen (17u15). Ze zijn nog bezig met de operatie maar alles verlot vlot en volgens plan. Katrien is stabiel. Ze hebben wat ze moesten wegnemen weggenomen, maar darmen of nier zijn gespaard gebleven. Momenteel zijn ze nog bezig met een interne Chemo spoeling (HIPEC) en dit zal nog wel een 2 tal uurtjes duren.

Tot later

Vakantie Zeeland

Wij hebben samen genoten van een korte maar ontspannende vakantie in zeeland. Lekker uitwaaien aan het zee-tje is op elk moment van het jaar wel bijzonder.

Nu is het duimen voor een geslaagde operatie. Morgennamiddag breng ik Katrien naar het UZ en vrijdagmorgen starten ze met de operatie die de ganse dag in beslag neemt.

Tot later.

Peter