Na ons bezoek bij die radiologe hebben we na enkele dagen een "klik" moeten maken. Ook en vooral dankzij enkele erg bemoedigende gesprekken met mensen uit onze directe omgeving, is ons dat gelukkig ook gelukt. We hebben echt geleerd om doemdenken bewust overboord te gooien en er opnieuw volop voor te gaan. En nee, het is niet altijd gemakkelijk, want de 2 laatste weken voel ik me steeds vaker echt ziek. Ik ben moe en uitgeput en moet extreem veel overgeven wat bovendien een erg pijnlijke zaak aan het worden is omwille van de irritatie. Maar moeilijk gaat ook! Als het gaat, draai ik mee met het normale dagdagelijkse leventje en als het niet gaat, leg ik me in bed. Peter en de kinderen gaan hier verbazend goed mee om en respecteren het wanneer ik rust nodig heb. Hun inlevingsvermogen is echt bewonderenswaardig . Zo was het vorige zondig gepland dat Peter zou gaan fietsen met een vriend en hun kinderen zouden ondertussen bij ons eens komen spelen. Zaterdagnacht ben ik echter zo hevige pijn beginnen krijgen, in die mate dat de dokter zondagochtend is langsgekomen om een inspuiting tegen de pijn te geven. Nathan zei: "Spijtig dat Joost nu niet kan komen?" Waarop Kato nuchter: "Ja, dat versta je nu toch wel." En Sofie geruststellend: " 't Zal wel eens op een andere keer lukken." Echt wijze reacties waar ik toch wel terecht fier mag op zijn, nietwaar!
Gisteren ben ik dan voor het eerst naar de bestralingen gegaan en ben dus vertrokken voor een reeks van 22 keer. Voorlopig valt het mee. Ik kijk niet voor-of achteruit; we gaan er gewoon tegenaan. Ik ben de vele mensen dankbaar die me rijkelijk verwennen met helpende, helende, luisterende handen. We appreciëren dit beiden enorm!
Verwacht niet te snel nieuwe berichtjes want om te zeggen of ik me goed of slecht voel, zet ik de computer niet aan... M.a.w. enkel als ik iets noemenswaardig te vertellen heb, laat ik wat nieuws horen.
Groeten van ons allemaal
