een stapje verder

We hebben dan toch een zalige Kerst beleefd. Professor Pattyn heeft ons opgebeld om te zeggen dat de bloedresultaten zeer goed waren!!! De tumormarkers waren zeer sterk teruggedrongen en zitten nu duidelijk onder de limiet. Gelukkig maar. De schrik zat er goed in,; de ontlading was des te groter. We staan dus weer een stapje verder. Over een maand nieuwe testen en verder niet te veel proberen tobben is de goede raad die we meekregen. We zijn opgelucht en gelukkig. Het mooiste geschenk. We koesteren de rust van de vakantie en van het samen-zijn.
Dit alles wordt natuurlijk sterk beladen door het verdriet dat ieder van ons sterk aanvoelt rond het gemis van moemoe én de slechte gezondheidstoestand van tante Paula. We zijn vandaag samen bij haar geweest en ze heeft de ziekenzalving gekregen. Ze heeft het allemaal bewust beleefd en ze leek er zich erg vredig bij te voelen. Ik weet dat dit voor haar een belangrijk gebeuren is en daarom is het goed dat ze dit heeft kunnen beleven. Het is afwachten hoe ze nu verder evolueert, en we zorgen er samen voor dat ze zo veel mogelijk iemand bij haar heeft. Zo hebben we het haar ook beloofd: zij heeft zovele jaren zo goed voor ons meegezorgd dat we er nu ook alles zullen aan doen om er nu 100% voor haar te zijn. Dat verdient ze dubbel en dik.
Nu neem ik nog een badje en dan is het tijd om te rusten. Die rust heb ik op tijd nog hard nodig en dat respecteer ik. Slaapwel,
Katrien

laatste nieuws

De voorbije maand is er vanalles gebeurd. Het herstel verliep met ups en downs, gepaard met de nodige onrust. Maandag zijn we op consultatie geweest in Gent, maar we zijn er niet echt veel slimmer van geworden. Er waren natuurlijk geen onderzoeken aan vooraf gegaan, dus de prof heeft vooral geluisterd naar onze bevindingen. Wat alvast geruststellend was, is dat hij bij het aftasten van de buik geen vocht opmerkte. Verder heeft hij een uitgebreide bloedtest gedaan en die wordt in de loop van volgende week besproken.
Spijtig genoeg werden we ondertusssen met een nog heel ander onheil geconfronteerd. Zaterdag heeft tante Paula een trombose in de hersenen gehad. "Ons tante Paula", ons 2de moeder! Ze is 89 maar zo vol levenswil en levensmoed. Na de dood van moemoe was ze nog meer dan ooit onze steun en toeverlaat. De dagelijkse telefoontjes, haar bezorgd engagement ten opzichte van ieder van ons, haar intens meeleven met al onze grote en kleine verdrietjes,.... we hebben niet anders geweten. En nu dit. Haar toestand is echt niet goed: verlamd aan de rechterkant, geen spraak en geen zicht. Maar ze is zich wel bewust van de situatie. Gisteren neep ze duidelijk in mijn hand wanneer ik haar bepaalde vragen stelde en enkele keren hoorde ik ook een duidelijk "ja". Maar voor iemand die zo graag praatte en zo bezorgd alles in vraag stelde, moet deze machteloosheid een hel zijn. En toch las ik ook nu weer een enorme kracht uit haar ogen om de kansen die ze nog heeft ten volle te grijpen! Ik hoop echt dat ze toch nog redelijk herstelt.
Voor ieder van ons opnieuw een slag in het gezicht: vava die haar totaal levenloos gevonden heeft en voor de 2de keer in 3 maand tijd de ziekenwagen moet opbellen, en wij allen die onzen 2de thuis kwijt zijn. Het is genoeg geweest. We proberen positief te blijven en geloven erin dat 2011 een grote wending zal brengen!
Meteen wil ik ieder van jullie een fijne kersttijd toewensen en een fantastisch nieuw-jaar!
Hartelijke groeten,
Katrien en Peter en co.