een stapje verder

We hebben dan toch een zalige Kerst beleefd. Professor Pattyn heeft ons opgebeld om te zeggen dat de bloedresultaten zeer goed waren!!! De tumormarkers waren zeer sterk teruggedrongen en zitten nu duidelijk onder de limiet. Gelukkig maar. De schrik zat er goed in,; de ontlading was des te groter. We staan dus weer een stapje verder. Over een maand nieuwe testen en verder niet te veel proberen tobben is de goede raad die we meekregen. We zijn opgelucht en gelukkig. Het mooiste geschenk. We koesteren de rust van de vakantie en van het samen-zijn.
Dit alles wordt natuurlijk sterk beladen door het verdriet dat ieder van ons sterk aanvoelt rond het gemis van moemoe én de slechte gezondheidstoestand van tante Paula. We zijn vandaag samen bij haar geweest en ze heeft de ziekenzalving gekregen. Ze heeft het allemaal bewust beleefd en ze leek er zich erg vredig bij te voelen. Ik weet dat dit voor haar een belangrijk gebeuren is en daarom is het goed dat ze dit heeft kunnen beleven. Het is afwachten hoe ze nu verder evolueert, en we zorgen er samen voor dat ze zo veel mogelijk iemand bij haar heeft. Zo hebben we het haar ook beloofd: zij heeft zovele jaren zo goed voor ons meegezorgd dat we er nu ook alles zullen aan doen om er nu 100% voor haar te zijn. Dat verdient ze dubbel en dik.
Nu neem ik nog een badje en dan is het tijd om te rusten. Die rust heb ik op tijd nog hard nodig en dat respecteer ik. Slaapwel,
Katrien

laatste nieuws

De voorbije maand is er vanalles gebeurd. Het herstel verliep met ups en downs, gepaard met de nodige onrust. Maandag zijn we op consultatie geweest in Gent, maar we zijn er niet echt veel slimmer van geworden. Er waren natuurlijk geen onderzoeken aan vooraf gegaan, dus de prof heeft vooral geluisterd naar onze bevindingen. Wat alvast geruststellend was, is dat hij bij het aftasten van de buik geen vocht opmerkte. Verder heeft hij een uitgebreide bloedtest gedaan en die wordt in de loop van volgende week besproken.
Spijtig genoeg werden we ondertusssen met een nog heel ander onheil geconfronteerd. Zaterdag heeft tante Paula een trombose in de hersenen gehad. "Ons tante Paula", ons 2de moeder! Ze is 89 maar zo vol levenswil en levensmoed. Na de dood van moemoe was ze nog meer dan ooit onze steun en toeverlaat. De dagelijkse telefoontjes, haar bezorgd engagement ten opzichte van ieder van ons, haar intens meeleven met al onze grote en kleine verdrietjes,.... we hebben niet anders geweten. En nu dit. Haar toestand is echt niet goed: verlamd aan de rechterkant, geen spraak en geen zicht. Maar ze is zich wel bewust van de situatie. Gisteren neep ze duidelijk in mijn hand wanneer ik haar bepaalde vragen stelde en enkele keren hoorde ik ook een duidelijk "ja". Maar voor iemand die zo graag praatte en zo bezorgd alles in vraag stelde, moet deze machteloosheid een hel zijn. En toch las ik ook nu weer een enorme kracht uit haar ogen om de kansen die ze nog heeft ten volle te grijpen! Ik hoop echt dat ze toch nog redelijk herstelt.
Voor ieder van ons opnieuw een slag in het gezicht: vava die haar totaal levenloos gevonden heeft en voor de 2de keer in 3 maand tijd de ziekenwagen moet opbellen, en wij allen die onzen 2de thuis kwijt zijn. Het is genoeg geweest. We proberen positief te blijven en geloven erin dat 2011 een grote wending zal brengen!
Meteen wil ik ieder van jullie een fijne kersttijd toewensen en een fantastisch nieuw-jaar!
Hartelijke groeten,
Katrien en Peter en co.

Het herstel verloopt vlot

Veel nieuws heb ik niet. Ergens geniet ik van de rust die ik hier heb en koester me met plezier onder mijn lakens. Nu de winter pas écht goed in het land is, prijs ik me meer dan ooit gelukkig dat ik de baan niet op moet. Hoewel ik geleidelijk aan van plan ben om al eens korte ritjes voor mijn rekening te nemen, wacht ik nu toch nog even af. Ik mag er niet aan denken om juist nu in panne te vallen met mijn auto (die heeft ook al een maand niet gereden natuurlijk) of om een slippartijtje te moeten meemaken. Geduld is een schoon deugd,... zeggen ze. Binnenshuis echter krijg ik steeds meer vat op de dingen. Koken, strijken, opruimen, een les opvragen, ... ik begin het allemaal weer volledig in de hand te hebben. Uiteindelijk is dat voor mij nog altijd het beste genezingsproces: gewoon kunnen meedraaien! Zalig! Ik denk niet dat ik ooit nog eens zal zagen over huishoudelijke taken.
Mijn algemene toestand verbetert steeds meer. Pijn en andere ongemakken heb ik niet meer, alleen moet ik blijven opletten op wat ik eet. Deze weekend had ik een super lekkere spaghetti gemaakt en het had me enorm gesmaakt, maar ik heb het dan wel moeten bekopen met maagpijn. Maar ik wist heel goed hoe het kwam en ondanks een slapeloze en onrustige nacht, had ik het ervoor over. Ik kijk er zo naar uit om weer gewoon te kunnen functioneren en die dingen te eten die ik altijd zo graag at. En aangezien "eten" één van mijn grootste hobby's is,....

Wees allemaal voorzichtig op de weg en je mag je hier atijd komen warmen met een warme thee of een koffietje of iets straffers.
Groetjes,
Katrien

de ene dag al wat beter dan de andere

De euforie was groot om te mogen thuiskomen. Mijn bedje stond mooi gespreid en ik mocht genieten van de aandacht en zorg van Peter en de kinderen. Meer moet dat niet zijn natuurlijk. Alhoewel.... alles ging goed tot wanneer ik begon te eten. Plots kwam de pijn terug en dan nog in alle hevigheid. Zaterdagavond voor het eerst, maar toen trok het nog vrij goed over met een Dafalgan, maar zondagavond herhaalde zich het scenario en toen ging het niet over. Een steenharde buik die vreselijke pijn gaf. Na een paar uur is het eten dat ik opgegeten had er dan viervoudig uitgekomen en geleidelijk is dan ook de pijn verminderd. Gisteren ben ik dan maar eens teruggekeerd naar Gent op advies van de huisarts om een foto te laten maken. Ik werd gerustgesteld en mocht gelukkig gewoon weer mee naar huis. Het heeft tijd nodig. Niet zo gemakkelijk voor mij, maar ik snap het wel. Ik probeer zeer goed te letten op mijn voeding: erg kleine en gespreide porties, veel water en thee met honing. Op zich al een hele opgave omdat ik nog geen hongergevoel heb en nog minder goesting in eten. Maar ik heb wel de indruk dat het nu echt begint te beteren. Nu pas valt me op hoeveel kookprogramma's er zijn op T.V. Ik zie er een viertal op een dag, sommige tot 3 keer toe! Ter afwisseling kijk ik in "de boekskes" en ja, ook daar word ik overladen met allerlei kookideetjes. 't Is alsof ze erom doen.
Als het jullie kan geruststellen, ik hou me echt wel rustig, doe werkelijk niets in het huishouden en laat me soigneren als een koning. En daarvoor heb ik natuurlijk mijn prinsjes en princesjes! En ze doen het prima.
Vandaag komen de zussen op bezoek vanuit alle hoeken van het land. Ik kijk er al naar uit. Tegelijkertijd staan we natuurlijk even stil rond het overlijden van Annemie, vandaag 6 jaar geleden. We laten ons hierbij vooral inspireren door de fantastische herinneringen aan haar en aan haar wijze levensvisie die ze ons heeft voorgeleefd.
Tot later,
Katrien

la nouvelle Katrien est arrivée

.... en ze is strijdvaardiger dan ooit!

Ja, ik heb de touwtjes weer volledig in de hand. Thuiskomen kan zo'n deugd doen. Ik heb me al prinsheerlijk in mijn bed geïnstalleerd en ben blij dat ik weer alles van dichtbij zal kunnen opvolgen. Zelf aktief in gang schieten zal zichzelf wel verbieden, want daar voel ik me inderdaad nog te zwak voor. Na elk verzet dringt platte rust zich op. Maar dat zal ook wel snel evolueren. Waar ik in het ziekenhuis ernorm veel moeite moest doen om wat te kunnen eten, heeft mijn middageten nu al veel beter gesmaakt en is het me ook niet misvallen. Ge zult me dus wel snel zien aansterken!
Deze morgen is de prof nog uitgebreid komen babbelen en heeft hij beslist om me nu te laten bekomen en over 1 maand een consultatie en scan te plannen. Opvolging zal zeer strikt gebeuren en waar nodig zal op elk concreet moment beslist worden voor verdere behandeling of wat dan ook. Hij heeft ons geleerd "in schuifjes" te denken: er is alweer een schuifje met succes afgesloten en daar zijn we gelukkig mee. Het was echt wel een periode om achter ons te laten en meer dan ooit te genieten van de herwonnen vrijheid. Ongelooflijk hoe het voelt om compleet afhankelijk te zijn van anderen; al was het maar om me te helpen om me op mijn zijkant te helpen draaien en met een kussen de nodige ondersteuning te geven om niet terug te rollen. Onnozel, maar als je daar gekluisterd ligt aan drains is dat vrij cruciaal. Nu, een les in nederigheid is het wel. Maar ik ben heel tevreden van mijn logement daar , zowel van de verpleging als van de dokters. En ik durf zelfs te beweren dat ze van mij ook content waren. Zelfs de prof gaf me deze morgen nog een pluim! Ik heb ook wel goed gereageerd op alles: waar men mij 3 dagen Intensieve voorspelde, was ik er na 1 dag al weg en ook het verdere verloop was optimaal. Nu kan ik niet meer ontkennen dat Griet en Pierre er voor iets tussenzitten. (met dank natuurlijk)Tussendoor had ik wel last van de nodige kwaaltjes en afhankelijk van het moment klonk ik dus soms zeer goed maar evenzeer een halve dag later kei-mottig. Het wakker worden van de darmen ging met vreselijke pijn gepaard, eten verliep zeer moeilijk met de nodige misselijkheid tot gevolg en na mijn uitstapje voor het onderzoek werd ik gekweld met een korte maar hevige migraine-aanval. Maar behalve die schoonheidsfoutjes, heb ik een vlekkeloos parcours afgelegd.
Jullie bezorgdheid is heel veel betekenend en werkt op zich ook al genezend. Ik prijs me een erg gelukkige vrouw om zoveel oprechte warmte en mee-leven te mogen ervaren. Merci allemaal!
Zelf zal ik me nog een tijdje koest houden, maar hou jezelf niet tegen om een bezoekje te brengen, uiteraard wel graag na een telefoontje. (dirigeren zal ik nooit afleren, zulle)
Groetjes,
Katrien

naar huis

Eindelijk is het zover, Katrien mag morgen naar huis, exact 2 weken na de operatie. Dan gaan we natuurlijk een feestje houden.

Ik wens jullie te bedanken voor de talrijke kaartjes, telefoontjes, bezoekjes, bloemetjes, opvang en vervoer van de kinderen, geschenkjes, de strijk, het eten, ..... en natuurlijk mijn Katrientje voor de voorbereiding van de laatste 2 weken. Ze heeft het weer perfect gepland, .... haar plannings-agenda loopt morgen af.... !

Ze zal zeker de eerste dagen nog voldoende rust nodig hebben , maar een (kort) bezoekje(op afspraak) zal haar zeker deugd doen om de dag te doorbreken. We hebben in onze living al een bedje klaarstaan zodat ze het de eerste dagen nog rustig aan kan doen.

Groetjes,

Peter

Op uitstap

Katrien is gisteren op uitstap geweest. Ze moest op controle voor test van de nierfunctie. Blijkbaar een heel avontuur om er te geraken. Via de catacomben van het UZ moest ze getransporteerd worden. Een rit van een uur via 4 verschillende 'busjes'. Hoewel het transport met de busjes meeviel was het door de vlekkeloze organisatie in het UZ steeds een 10-tal minuutjes wachten aan de busstops, tot de volgende chauffeur haar kwam oppikken. Uiteindelijk was het resultaat van de test positief. Beide nieren werken perfect. Het buisje dat in haar blaas nog zat mag er nu geleidelijk uit. Als dat goed gaat, zal ze wel naar huis mogen, maar exaxte datum hebben we nog niet.

Als iemand haar een bezoekje wil brengen, kan dat gerust maar bel haar eerst even op haar GSM voor een 'afspraakje'.

Ik kijk er al naar uit als ze opnieuw thuis is.

Geen nieuws is goed nieuws

Ja, ik weet het, het was de laatste dagen wat stillekens op de blog. Maar geen nieuws, is goed nieuws. Katrien blijft het goed doen en mag hopelijk volgende week naar huis.

Joepie, we mogen op bezoek bij mama

Katrien blijft het goed doen, of wat had ge verwacht? Ik verwacht dat ze midden volgende week al naar huis kan. Vandaag hebben ze 3 van haar drain-dinges weggenomen. Dit maakt het voor haar weer iets meer comfortabel. Vanmiddag heeft ze ook al eens van de zalm met puree mogen proeven en voor het het avondeten staat er al een boterham met confituur , appelmoes een yoghurtje en koffie op het menu. Alweer een stap verder.

Deze namiddag is Els langsgeweest en het heeft haar deugd gedaan. Bovendien had Els een mooi vriendinnen-boekje gemaakt (zoals enkel Els met haar creatieve geest ze maken kan).

Vanavond zijn we dan met de kinderen en mijn ouders langsgeweest. We hebben er de lekkere cake-tjes die Ilse meegebracht had opgegeten (Ilse, de kinderen waren er gek op... dank je wel). Het was een aangenaam weerzien met mama die er toch zo ziek niet uitzag. 'Mocht ze niet in een bed liggen, je zou het niet weten dat ze ziek is'. Morgen gaan we ze opnieuw een bezoekje brengen.

Ik heb gisteren en vandaag weer op veel ondersteuning kunnen rekenen en wil jullie hierbij nog eens ontzettend bedanken. Els voor de ritjes van 't school en naar de zwemclub van Kato . Ilse voor de rit naar huis vandaag en voor het lekker vieruurtje. Katrien en Kris voor de opvang deze namiddag van Nathan en Sofie, de tunrclub ritjes, het lekkers voor morgen, de libelle en andere boekjes. Kris, vooral bedankt voor het extra Peter magazine. Ik zal aan u denken als ik het lees :) . En natuurlijk mijn ouders die steeds klaar staan om ons tussendoor te ondersteunen.

Het ga jullie goed.

Groetjes en tot later,
'Peter

De eerste beschuit

Katrien heeft een goeie nachtrust gehad en voelt zich weer al wat beter. Ze mag al begin eten en heeft vandaag voor het eerst een beschuitje gegeten en wat soep gedronken. Ze heeft ook al eens een in de zetel gezeten. Ze voelt zich ook sterk genoeg om bezoek 'met mate' te ontvangen. Daarom stel ik voor om haar eerst op haar GSM te bellen als je wil langskomen zodat ze het bezoek wat kan plannen.

Groetjes,

Peter

W

Katrien was vandaag wat meer bij de pinken. Ze ziet er eigenlijk zeer goed uit en heeft een mooi kleurtje. Natuurlijk ligt ze nog gekluisterd aan haar bed wegens de talrijke slangetjes en drainage-toestanden. De pijnpomp is wel al vervangen door intraveneuse pijnstillers en ik denk dat ze weldra wel een aantal van die drain-dinges zal kwijtspelen zodat ze toch wat meer bewegingsvrijheid heeft.

Heb haar vandaag nog eens gevraagd of ze bezoek wenst te ontvangen, maar ze wenst toch om zich nog niet te veel te forceren.

Groetjes,

Peter

Alweer een dagje verder

Katrien blijft het in de gegeven omstandigheden goed doen. Ze blijft wel ontzettend moe maar dat is natuurlijk normaal en bovendien is rust en slapen het beste voor herstel.

Bedankt oma, opa en Griet, Patrick, Lotte en Mattis om op de kinderen te passen

Eindelijk wat rust

Katrien is in de late namiddag al naar haar kamer gebracht. Ze stelt het dus goed maar verlangt naar rust en wil zoveel mogelijk slapen want ze is wel uitgeput. Op de intensieve kan je niet echt tot rust komen.

Ze ligt nu alleen op een kamer en zal daar nu wel de nodige rust en kracht opdoen om te herstellen

Haar nu een bezoekje brengen of opbellen, hoe graag iedereen dat ook zo doen, zou teveel van haar energie kosten die ze nodig heeft om er snel weer bovenop te komen. Van zodra ze er zelf aan toe is, laat ik het wel weten

Een dikke proficiat aan Aagje, Katrien haar metekindje, met jouw verjaardag. Katrien zal je later nog wel een dikke zoen bezorgen.

De kinderen stellen het goed (ze waren ook goed voorbereid wat er ging komen) en Kato en Sofie hebben zelfs vandaag in de kerk plechtig mogen getuigen dat ze hun vormsel willen doen. Een mis opgevoerd door een pastoor die het duidelijk niet eens is met Mgr. Léonard zijn uitspraken en gedachtengoed. Interessant.

En ik, ik ben gewoon blij om er te zijn voor Katrien en de kinderen. Iets waar ik me nooit zorgen in heb moeten maken vermits Katrien het fundament van onze gezin is. Ik probeer het 'huis' in stand te houden en met jullie hulp en ondersteuning lukt dat wel.

Bedankt Oma, Opa, Lut en Griet, Sigrid, Guido, Bram en Hannes, Sabrina, Lieven, Amber en yinthe voor de ondersteuning , opvang en lekker eten vandaag.

Stefanie en Ruben, stuur uw blog of e-mail adres nog eens door aub (pschollaert@telenet.be).

Groetjes,

Peter

Op weg naar een spoedig herstel

Deze morgen effe paniek toen mijn GSM rinkelde en nummer 09/.... verscheen.... maar het was ons Katrien. Ze had een zeer goede nacht gehad. Ze had goed geslapen, geen pijn meer, niet meer misselijk, kortom ze klonk alsof er niets gebeurd was.

Ik hoop dat ze morgen al op haar kamer mag. We zien wel.

Groetjes,

Peter

Het was een lange novemberdag

Ben net (10:00u) thuisgekomen van het UZ nadat ik de kinderen nog ben gaan oppikken bij mijn ouders. Dank u tante Katrien en oma om vandaag de kinderen op sleeptouw te nemen doorheen Tour& Taxis en natuurlijk voor de lekkere spaghetti.

Ik was net vertrokken van bij tante Katrien op weg naar het UZ toen Prof Pattyn me rond half acht belde dat de operatie ten einde was en alles goed verlopen is (wat ze moesten wegnemen is weggenomen,bloedwaarden zijn in orde, ze hebben zelfs geen extra bloed moeten toedienen). Ik hoop dat we ten laatste maandag wat meer informatie krijgen want het telefoongesprek met de prof was vrij kort (hij was waarschijnlijk ook moe van deze langen dag)

Katrien moest nog ontwaken op de ontwaakzaal en zou rond halfnegen naar intensieve zorgen gebracht worden. Uiteindelijk kon ik rond kwart voor negen bij haar zijn. Hier had ik gans de dag ongeduldig zitten op wachten om haar terug te zien. Korte momenten om te koesteren ook al was het niet aangenaam voor haar (misselijk, pijn, .... gewoon vreselijk 'mottig' zoals ze in Haaltert zeggen). Toch was ze goed bij de pinken en vroeg direct hoe het met de kinderen was. Het doet vreselijk pijn als iemand die je zo lief is ligt af te zien omringd door toeters en bellen en je machteloos moet staan toekijken. Het was dan ook moeilijk om na zo'n kortstondig bezoekje afscheid te nemen en te moeten vertrouwen op de goede zorgen van anderen. Ik bid dat de nacht snel mag voorbij gaan zonder veel last en pijn en dat je snel weer beter wordt.

Sjouke, in mijn gedachten ben ik gans de nacht bij jou. Sjouke, ik ben fier op jou. Ik hoop dat je snel beter mag worden.

Iedereen die van dichtbij of vanuit verre oorden meevolgt, bedankt voor jullie attenties

operatie 5 november

Zonet professor Pattyn aan de lijn gekregen (17u15). Ze zijn nog bezig met de operatie maar alles verlot vlot en volgens plan. Katrien is stabiel. Ze hebben wat ze moesten wegnemen weggenomen, maar darmen of nier zijn gespaard gebleven. Momenteel zijn ze nog bezig met een interne Chemo spoeling (HIPEC) en dit zal nog wel een 2 tal uurtjes duren.

Tot later

Vakantie Zeeland

Wij hebben samen genoten van een korte maar ontspannende vakantie in zeeland. Lekker uitwaaien aan het zee-tje is op elk moment van het jaar wel bijzonder.

Nu is het duimen voor een geslaagde operatie. Morgennamiddag breng ik Katrien naar het UZ en vrijdagmorgen starten ze met de operatie die de ganse dag in beslag neemt.

Tot later.

Peter

laatste chemo?

We hebben het eerste deel van ons traject in schoonheid afgesloten. Gisteren was het tijd voor de 6de en dus waarschijnlijk laatste chemo. Alles was O.K. Belangrijkste vraag is altijd hoe de bloedwaarden staan en die blijven het echt wel goed doen. Zeg maar dat ik dit allemaal al zeer goed doorstaan heb. Vanaf nu stellen we ons in op de laatse etappe: de operatie. Ik hoor pas in de loop van de week de definitieve datum, maar het oorspronkelijke plan om dit op 29 oktober te laten doorgaan is gelukkig afgeblazen. Nu geef ik grif toe dat het wel héél alternatief zou geweest zijn om mijn 40ste verjaardag in de operatiezaal door te brengen, maar ik ben nu wel opgelucht dat 1 van de stafleden zich die dag niet kon vrijmaken. Het zal dus 2 of 5 november worden. Ik heb er alle vertrouwen in; ik zal onder handen genomen worden door de besten die ze daar in huis hebben en ik heb de garantie dat ze ook in het weekend present zullen blijven; dat is toch een geruststellende gedachte. Over het verdere verloop erna weet ik niet veel en ik lig er ook niet wakker van. Ik heb geleerd om de wijze raad "dag per dag" inderdaad op te volgen en niet te ver vooruit te kijken. Dat geeft alleen maar onnodige zorgen waar ik toch niets kan mee aanvangen.
De komende 3 weken regel ik vooral nog wat praktische zaken voor tijdens mijn opname: het vervoer van de kinderen van en naar school en de vele buitenschoolse activiteiten. Ik denk nl. dat alles best zo gewoon mogelijk moet kunnen doordraaien. Dat is niet alleen voor hen belangrijk , maar ook voor mij. Ik wil niet dat alles plots "platligt", integendeel. Gelukkig is het aanbod van hulp enorm ruim en staat alweer een hele ploeg paraat.
Verder zijn er nog wat administratieve zaken te regelen rond school, ziekenbond en arbeidsongeschiktheid. Dat vraagt wel een grotere inspanning, maar ik zal dat ook naar best vermogen in orde brengen.
En die verjaardag.... Nee, die zal niet ongemerkt voorbijgaan. Ik ben zo tevreden over mijn eerste 40 jaar, dat ik ervoor ga om er nog evenveel jaren aan toe te voegen!!!!

Het zou kunnen dat ik een hele tijd niets meer op deze blog plaats. Zolang ik geen belangrijk nieuws heb, tenminste. Tijdens mijn opname zal ik Peter vragen om er in mijn plaats eens iets aan toe te voegen, zodat jullie toch ook dan niet in het ongewisse blijven. Verwacht geen uitgebreide verslagen tot in detail, maar gewoon een weergave van de algemene toestand. Misschien is het raadzaam om hem niet massaal te overladen met telefoons gedurende de eerste dagen, maar hierop af en toe eens te kijken én eventueel ook te reageren. Zo kan ook ik achteraf meelezen wat jullie te schrijven hebben.
Groetjes,
Katrien

the day after...

Een zeer intense periode ligt achter ons. Wat volgt, zullen we dag na dag moeten invullen. Ons moe is dood. Een uitermate "rare" gedachte. Juist omdat ze er altijd was, letterlijk en figuurlijk. Maar het was genoeg geweest. Dat voelde ze zelf en dat heeft ze ons ook duidelijk kenbaar gemaakt. Ze heeft een zodanig gevuld leven gehad, dat er geen nieuwe dingen meer bijkonden. Als die nieuwe dingen bovendien slechte inhoud hadden, sloot ze er zich bewust van af. Ze kon het vb. niet vatten dat na haar oudste dochter, nu ook haar jongste door kanker getroffen werd. Het voelde aan alsof ze in mijn plaats wou gaan. Op 15 augustus was er het mooie familiefeest van tante Yes die 80 werd. Ze was erbij; misschien was het wel een fameuse krachtinspanning voor haar en voor vava, maar ze heeft het toch gedaan! Ze heeft met iedereen gesproken, ze heeft -ook al was het een kleine portie, lekker gegeten en vooral ze genoot van het samen-zijn. En ze zag dat het goed was.... Haar taak was volbracht. Ze kon gaan, ook in de 2 betekenissen van het woord.
En nu? Het heeft geen zin dat mensen moeten lijden, maar we kunnen er wél zinvol mee omgaan. En als ik terugblik op de invulling van ieder van ons, de voorbije weken en dagen dat kan ik met een gerust gemoed bevestigen dat er héél zinvolle dingen gedaan en gezegd zijn. En opnieuw, dat doet deugd!
Deze morgen hebben Peter en ik een zeer goed gesprek gehad met prof. Pattyn, de prof die de operatie in handen zal nemen. Zijn uitleg was erg helder zodat we duidelijk weten waar we aan toe zijn. Het zal zwaar worden, dat kunnen we niet ontkennen. Maar we hebben er tegelijk alle vertrouwen in. Ik heb hem gezegd dat we veel draagkracht hebben, maar dat het écht wel goed moet aflopen. Hij antwoordde dat hij ons heel goed begrepen had. Daarna is de 5de chemo beginnen lopen. Ik heb veel geslapen en had zelfs geen goesting om te vertrekken. Zo goed lag ik daar. Natuurlijk is dat het "roesgevoel" na de zeer drukke week die we achter de rug hebben.
Ik voel me nog steeds goed; de bloedresultaten blijven positieve cijfers scoren en de laatste chemo voor de operatie is over 3 weken gepland. De exacte datum horen we in de loop van de week. De rest van de week hou ik me rustig. Wat uiteenlopende emoties betreft, kon het wel tellen: het snelle vertrek van moemoe, de praktische regelingen errond, de vele (deugddoende) telefoontjes en bezoekjes, het huwelijk van Jacob en Evy, de verjaardagen van Nathan en Sofie met de bijhorende taartjes voor in de klas en dan gisteren de begrafenis. Maar het is goed geweest. Al jaren geleden had ze ons al laten weten welke muziek ze wou en hoe de algemene teneur moest zijn. Dat maakte het voor ons een stuk eenvoudiger.
Natuurlijk wip ik op tijd in Haaltert eens binnen want de grote leegte zal vooral daar heel erg doorwegen. Maar zoals Piet het zo krachtig verwoordde; ook daar slaan we ons samen door.
Bedankt aan zovelen voor zoveel.... Ook en vooral in naam van moemoe

Afscheid van moemoe

Stil en onopvallend
zoals ze de laatste tijd heeft geleefd
zo is "ons moe" nu ook gestorven.
Zonder woorden, heel veel-zeggend,
maar vooral vol overgave
en liefde
voor wie haar zo nauw aan het hart lag.
We gaan er samen voor zorgen
dat haar levenskracht en levensmoed
nooit verloren gaat
maar eeuwig verderleeft
in ons.

de dag is goed verlopen

Ik ben alweer thuis van een dagje chemokuren. In een tijd dat er zoveer "gekuurd" wordt in allerlei centra's, kan ik het beter ook maar zo opvatten als een kuur die mijn lichaam zuivert en geneest. Met dat verschil natuurlijk dat eerst alles kapot moet vooraleer er weer kan opgebouwd worden. Maar daarna tracteer ik mezelf op een échte schoonheidskuur in één of ander chique établissement!
Ik stel het nog steeds goed. De witte bloedcellen waren deze keer wel wat gezakt, maar zaten nog ruim boven de grens, dus O.K. Bloeddruk stond zeer laag, maar ook dat kan geen kwaad.
Verder valt er niet veel te vertellen.
Vanaf volgende week komt er hulp aan huis, vooral voor te poetsen. Koken doe ik uiteraard al lang zelf terug en ook Kato begint zich soms al uit te leven met taarten en cakes. Hoe erfelijke aanleg toch ook zijn positieve effecten kan hebben,hé!
Deze week spring ik op school nog binnen om zeker de personeelsvergadering bij te wonen en om ook daar iedereen een goeie start van het nieuwe schooljaar toe te wensen. Bij deze wens ik trouwens iedereen die paradijslijke oorden heeft beleefd, de nodige opgeladen batterijtjes toe om er weer een jaar tegenaan te gaan! Maak er wat van.
groetjes,
Katrien

tussentijdse evaluatie

Goed nieuws!
Vorige week heb ik mijn eerste controlescan gekregen en die werd vandaag besproken bij de oncoloog. Het was positief. Hij zei dat de tumormarkers teruggevallen waren tot minder dan 1/3de ten opzichte van het begin en dat ook de letsels op de scan tot op 1/3de herleid waren. Het vocht in de buik was bijna volledig weg en hij vatte het geheel samen als "een zeer positieve evolutie". Oef!!! De laatste week waren we er inderdaad niet meer echt gerust in. Doemscenario's durven dan wel eens opduiken en dat deed niet altijd deugd. Maar nu zien we het dus weer helemaal zitten en vatten vol goeie moed de volgende fase aan. Volgende week volgt de 4de chemo en de operatie zal plaatsvinden na de 6de beurt. Dat zal eind oktober, begin november zijn. Deze beslissing werd genomen in gezamelijk overleg met prof. Pattyn en prof. Van Belle omdat er dan geen onderbreking is van de chemo en omdat dan de letsels zo klein mogelijk zullen zijn. Eigenlijk ben ik blij dat de operatie niet onmiddellijk is, want er is in september zoveel te doen dat ik het toch spijtig zou gevonden zou hebben om te moeten toekijken vanop de zijlijn. Vooreerst maken we ons klaar voor de reeks verjaardagen van de 3 kids, we bereiden ons voor op het nieuwe schooljaar (niet voor mij natuurlijk), we kijken uit naar de week "zeeklassen" van Kato en Sofie en we maken ons op voor de trouw van Jacob en Evy! Genoeg om naar uit te kijken. Tussendoor hopen we te genieten van een mooie nazomer.
Mijn algemene toestand blijft O.K. en ook de kinderen stellen het prima. We hebben wel degelijk een alternatieve, maar mooie vakantie gekend. Al besef ik goed dat de stress van de zware job van Peter wel een meer ontspannend verlof vraagt, heeft ook hij er het beste van gemaakt.
En met de positieve boodschap van vandaag hebben we voldoende kracht om verder te gaan.
Nonkel Paul zou gezegd hebben "Doe stille voort" en dat doen we!!!!
Groetjes van ons allemaal,

3de chemo

Na 2 weken stilte, waren sommigen al aan het spekuleren wat er fout aan het lopen was, maar ik had letterlijk "geen nieuws, goed nieuws". Het is zomer en dus komkommertijd, nietwaar...
Maar vandaag ben ik dus voor de 3de keer naar de chemo geweest. Het was uitermate rustig op de dienst en alles is goed en aangenaam verlopen. De bloedwaarden blijven het heel goed doen en dat weerspiegelt zich dan ook in mijn persoontje. Tot nu toe blijf ik meedraaien, en ook na vandaag stel ik het goed. Er is een controle C.T. gepland over 2 weken en de week erop wordt dat besproken bij de oncoloog( prof. Van Belle). Tot nu toe ging ik er altijd van uit dat dan de operatie zou plaatsvinden, maar de dokter zei vandaag dat dat helemaal niet zeker is. Het zou
goed kunnen dat er 6 opeenvolgende chemo's zullen zijn en pas dan de operatie. Eigenlijk is dat de normale gang van zaken. Natuurlijk zal de beslissing afhangen van de scan en van de prof. Ik wacht geduldig af en hou jullie op de hoogte!
Hier thuis loopt alles vlotjes door. De vermoeidheid begint ook bij de kinderen op te vallen, want een maand vakantie weegt wel door, nietwaar... Met het goede weer , af en toe bezoek, 2 keer naar de Gentse Feesten, een uitstap naar de Beekse Bergen (safaripark in Nederland) én ... elke avond steeds later naar bed; je snapt dat de oogjes steeds kleiner worden. We proberen er deze week wat aan te doen en hebben het voornemen om het wat rustiger aan te doen.
De voorbije week hebben ze ook allemaal hard gewerkt om het hoekje aan ons grot leeg te maken en op te kuisen. Daar lag een enorme hoop bakstenen , overwoekerd door verwilderd struikgewas. Alles is nu weg en eens de plaats nu ook nog wat geeffend zal zijn, kan eindelijk de lang verwachte trampoline geplaatst worden. Ze zijn er zo gelukkig mee. Moe , maar voldaan! Peter blijft de rust zelf, ondanks dat het voor hem niet altijd evident is. Hij staat er natuurlijk wat alleen voor om alles gedaan te krijgen waar ik normaal gezien toch ook wat mijn inbreng aan bijdraag (verven van de ramen, onderhoud van de tuin, de noodzakelijke klusjes in huis die echt wel moeten, enz....). We zullen hem dan maar eens extra in de watten moeten leggen!
De komende dagen hou ik me goed. Er staan enkele bezoekjes gepland waar ik wel naar uitkijk en tussendoor leef ik me uit met potten en pannen. Was en strijk, eenvoudig onderhoud van de leefruimten, boodschappen en koken, alles op zijn gemakje, maar het lukt me probleemloos. Natuurlijk hebben we ondertussen contacten met Familiezorg en PWA, maar dat gaat gepaard met wachtlijsten. Voor Familiezorg is dit een minder groot probleem en zij kunnen op korte termijn gepland worden. Nadeel is wel dat zij geen zuiver poetswerk doen, maar tegen dat dat nodig is , hoop ik uit de nood gered te worden door de PWA. Ze hebben toch beloofd om hun best te doen.
Ik brubbel nog even in mijn badje en nestel me dan gezellig in mijn zetelke.
Heel veel groetjes van ons allemaal!

19 juli 1997-19 juli 2010

"Geïnspireerd door het verleden
willen we het in de toekomst
samen
even goed proberen
en de herinneringen
van een mooie jeugd
laten versmelten
in één ondeelbaar geheel"

zo stond het 13 jaar geleden verwoord op onze huwelijkskaart. Elk jaar opnieuw staan we even stil bij deze gedachte. En steeds meer ervaren we hoeveel mensen échte inspiratiebronnen zijn of geweest zijn. En vanuit die "rijkdom" is het ons ook altijd gelukt om zelf ook iets voor anderen te betekenen, maar dan gesteund en ondersteund door elkaars nabij-zijn. Bij elke terugblik mogen we oprecht dankbaar zijn voor 't vele geluk dat ons al te beurt gevallen is. We genieten samen van onze 3 prachtkinderen, van de rust van onze tuin binnen het hectische leventje dat we leiden en van ons huis waar we zo graag "thuis komen" . Ook nu, wanneer ziekte de zorgeloosheid overschaduwt, voelt het zo goed samen. Nooit gedacht, gedroomd hoeveel waarheid in dat laatste zinnnetje van onze trouwkaart vervat kan zitten. En dat gaan we vieren!
Vandaag trekken we er met ons tweetjes op uit om eens lekker te gaan eten. We zullen het ons laten smaken.
Dit is natuurlijk een echte opsteker: ik kan heel goed eten en het smaakt me ook. Niks vieze smaken, niks misselijk. Ik eet goed en gezond en dat verhoogt dan ook weer mijn draagkracht. De energie neemt af, dat voel ik wel. Soms voel ik me loom tot zwaar. Dan leg ik me neer en slaap en binnen de kortste keren ben ik er weer bovenop. Ondertussen zijn we al een dikke maand ver in onze tocht naar genezing. We proberen niet meer bang te zijn voor wat moet komen. Meestal lukt dat prima, soms ook wel eens niet. Maar dan trekken we elkaar er weer bovenop. We zijn elkaars boekensteunen, en Kato, Sofie en Nathan staan er tussen als de meest waardevolle lektuur die we kunnen vinden!

Ons keukenproject is ook afgeraakt. En 't resultaat mag er zijn. Met veel ijver zijn Els T. en Karin alles komen oppoetsen en met wat roosjes uit onze tuin , ziet het eruit als een pareltje!
We kunnen nu aan het experimenteren gaan met pot en lepel. Smakelijk!

dag iedereen,
ik weet dat velen zitten te wachten op wat nieuws, maar ik heb nog niet eerder de kans gezien om een verslagje te maken van vandaag. Zoals collega Dirk het via sms zo goed verwoordde: het was in onze alternatieve vakantie een T-dag! Tweede chemo-beurt dus. De dag is goed verlopen. Een stuk aangenamer en rustiger dan de eerste keer. Waar ik toen weinig enthousiast liep over de begeleiding en opvang, was dat nu toch wel dik in orde. We hebben niet onnodig moeten wachten, we kregen bezoek van een psychologe die eens kwam luisteren vaar onze ervaringen, de dokter nam tijd om de bloedresultaten te bespreken (die waren goed) en liet ons ook de kans om uitvoerig wat vragen te stellen. Na de reeks pre-medicatie, is de baxter om 10.30u beginnen lopen tot 15u. gevolgd door een na-spoeling en we konden vertrekken. Opnieuw voel ik me nog altijd goed. Waar ik me daar ook al wat zorgen over maakte, heeft men mij nogmaals verzekerd dat dit best normaal is, en eigenlijk ook steeds meer de bedoeling. Ze doen er alles aan om de gevolgen van de chemo te beperken. Maar natuurlijk kunnen ze nog niet alles : vermoeidheid en haarverlies maken steeds meer duidelijk dat één en ander met mijn lichaam aan het gebeuren is. Maar ik kan me er in stellen. Het hoort erbij en ik dramatiseer dat niet. Als ik moe wordt, aanvaard ik dat en kruip in mijn zetel. Dit is meestal slechts tegen de avond, dus overdag kan ik vrij normaal functioneren. We zijn al een paar keer op bezoek geweest bij vrienden en gisteren ben ik met de kinderen naar de Decatlon geweest. Vandaag heb ik me de hele dag erg rustig gehouden en opnieuw ben ik opgelucht dat ik niet misselijk ben. Ik ga ervan uit dat ik dit zo zal kunnen houden. Morgen gaan de kinderen op logement, dus ik heb tijd zat om het rustig aan te doen. De keuken bijt natuurlijk in mijn been, want ze is volledig klaar maar er moet nog geverfd worden. De verver had beloofd om zeker deze week nog te komen, nu alles nog afgeplakt is, zodat ik tegen vrijdag of zaterdag een ploeg kan optrommelen om de finishing touch te doen (m.a.w. de opkuis). Om te dirigeren zal ik wel goed genoeg zijn....
Bedankt allemaal voor de bemoedigende woorden, de kaartjes, attenties, en de vele smsjes en niet in het minst voor de vele concrete hulp die ons aangeboden wordt. Al een hele maand mogen we dagelijks onze voeten onder de tafel schuiven van Peter zijn ma en pa, zussen doen er alles aan om aan onze genezing mee te werken, vrienden komen zomaar mijn strijk afhalen en er is een hele invulling voor de kinderen voorzien. Ik mag echt bekennen dat ik me "gedragen" voel.
Geruststellende groeten van ons allemaal!

niets nieuws onder de stralende zon

Waar ik half juni vreesde om voor de komende 6 maand "buiten-spel" te staan, (je ziet dat ik een echte voetbalfanaat geworden ben), is het nu een grote verademing dat ik deze weken al gehad heb in goede conditie. Ik kan me dus plannen en organiseren voor de komende maanden. Van de eerste chemo heb ik echt weinig last. Vorige donderdag heb ik een bloedcontrole gehad en alle bloedwaarden waren O.K. wat betekent dat ik nog voldoende weerstand en energie heb. Natuurlijk zal het niet zo rooskleurig blijven, maar de dokter zegt toch dat de eerste beurt de algemene teneur aangeeft. Volgende afspraak is op 13 juli. We laten niet toe dat "het thema" onze dagen en ons denken inpalmt en profiteren effectief van deze prachtige hoog-zomer! De oorspronkelijke teleurstelling van onze geannuleerde Italië-reis heeft zich al ruimschoots gecompenseerd. We ontdekken elke dag hoe lekker een ijsje smaakt op ons eigen terras en op dat van een ander, de kinderen spreken af met vriendjes en vriendinnekes en volgende week wordt de laatste hand gelegd aan onze nieuwe keuken. Voldoende stof (ook letterlijk) om ons op te concentreren. We zijn benieuwd naar het resultaat.

En het valt mee

Ik moet toegeven dat ik opzag tegen wat moet komen, maar sinds dinsdag, toen het startschot werd gegeven , ben ik een heel stuk rustiger geworden. Ik reageer wonderlijk goed op het spul en van misselijkheid en alle andere kwaaltjes die me voorspeld werden, heb ik voorlopig geen last. Hooguit wat meer of wat sneller moe. Ik ben dan ook vorige week naar de deliberaties geweest; gisteren naar de proclamatie en vandaag de afsluitende schoolvergaderingen en dat is allemaal gelukt. Deze namiddag ben ik dan met Els op stap geweest om een hoofddoekje te kopen. 't Was best gezellig en we hebben de rest van de middag genoten van onze tuin, en 't mooie weer en een koffietje en een koekske. Meer moet dat niet zijn. Ik ervaar wel de ongelooflijke chance om te kunnen terugvallen op een heel leger vrienden en sympatisanten. En dat doet enorm veel deugd. Om 16u. zijn de 3 kinderen van school gekomen met prima rapporten! We kunnen er fier op zijn. De vakantie is begonnen; ze zal niet verlopen zoals voorzien, maar we gaan er toch het beste van maken. Een daguitstap, een logement, eens lekker gaan eten en vooral ...genieten! Want dat zullen we vanaf nu nog meer doen dan ooit tevoren!

we zijn vertrokken

Hallo iedereen,
we starten deze blog om jullie zoveel mogelijk op de hoogte te houden van onze "alternatieve vakantie". Voor velen is het verhaal intussen gekend, maar voor de volledigheid toch even het hele verhaal.
Op 9 juni had ik een geplande controle in het U.Z. Heel snel stelde men mij vragen of ik geen hevige pijn had of andere kwaaltjes. Op de echo bleek nl. dat 1 nier duidelijk gestuwd was. Verdere onderzoeken volgden snel en men besloot over te gaan tot een exploratieve ingreep, wat betekent dat ze zouden opensnijden en kijken wat er aan de hand was. Dinsdag 15 juni werd ik reeds geopereerd en vrij snel kwam de dokter me melden dat het om eierstokkanker gaat en dat ze enkel wat biopsies genomen hadden en geen verdere ingrepen om verdere verspreiding te voorkomen. Na een onderhoud met de oncoloog mocht ik vrijdag reeds het ziekenhuis verlaten. Vorige dinsdag kreeg ik dan ook al mijn eerste chemo. Er is een schema voorzien van 1 keer om de 3 weken en na 3 maand wordt er geevalueerd. Dan volgt er een meer ingrijpende operatie waarna er nog 3 maand chemo zal verdergezet worden.