the day after...

Een zeer intense periode ligt achter ons. Wat volgt, zullen we dag na dag moeten invullen. Ons moe is dood. Een uitermate "rare" gedachte. Juist omdat ze er altijd was, letterlijk en figuurlijk. Maar het was genoeg geweest. Dat voelde ze zelf en dat heeft ze ons ook duidelijk kenbaar gemaakt. Ze heeft een zodanig gevuld leven gehad, dat er geen nieuwe dingen meer bijkonden. Als die nieuwe dingen bovendien slechte inhoud hadden, sloot ze er zich bewust van af. Ze kon het vb. niet vatten dat na haar oudste dochter, nu ook haar jongste door kanker getroffen werd. Het voelde aan alsof ze in mijn plaats wou gaan. Op 15 augustus was er het mooie familiefeest van tante Yes die 80 werd. Ze was erbij; misschien was het wel een fameuse krachtinspanning voor haar en voor vava, maar ze heeft het toch gedaan! Ze heeft met iedereen gesproken, ze heeft -ook al was het een kleine portie, lekker gegeten en vooral ze genoot van het samen-zijn. En ze zag dat het goed was.... Haar taak was volbracht. Ze kon gaan, ook in de 2 betekenissen van het woord.
En nu? Het heeft geen zin dat mensen moeten lijden, maar we kunnen er wél zinvol mee omgaan. En als ik terugblik op de invulling van ieder van ons, de voorbije weken en dagen dat kan ik met een gerust gemoed bevestigen dat er héél zinvolle dingen gedaan en gezegd zijn. En opnieuw, dat doet deugd!
Deze morgen hebben Peter en ik een zeer goed gesprek gehad met prof. Pattyn, de prof die de operatie in handen zal nemen. Zijn uitleg was erg helder zodat we duidelijk weten waar we aan toe zijn. Het zal zwaar worden, dat kunnen we niet ontkennen. Maar we hebben er tegelijk alle vertrouwen in. Ik heb hem gezegd dat we veel draagkracht hebben, maar dat het écht wel goed moet aflopen. Hij antwoordde dat hij ons heel goed begrepen had. Daarna is de 5de chemo beginnen lopen. Ik heb veel geslapen en had zelfs geen goesting om te vertrekken. Zo goed lag ik daar. Natuurlijk is dat het "roesgevoel" na de zeer drukke week die we achter de rug hebben.
Ik voel me nog steeds goed; de bloedresultaten blijven positieve cijfers scoren en de laatste chemo voor de operatie is over 3 weken gepland. De exacte datum horen we in de loop van de week. De rest van de week hou ik me rustig. Wat uiteenlopende emoties betreft, kon het wel tellen: het snelle vertrek van moemoe, de praktische regelingen errond, de vele (deugddoende) telefoontjes en bezoekjes, het huwelijk van Jacob en Evy, de verjaardagen van Nathan en Sofie met de bijhorende taartjes voor in de klas en dan gisteren de begrafenis. Maar het is goed geweest. Al jaren geleden had ze ons al laten weten welke muziek ze wou en hoe de algemene teneur moest zijn. Dat maakte het voor ons een stuk eenvoudiger.
Natuurlijk wip ik op tijd in Haaltert eens binnen want de grote leegte zal vooral daar heel erg doorwegen. Maar zoals Piet het zo krachtig verwoordde; ook daar slaan we ons samen door.
Bedankt aan zovelen voor zoveel.... Ook en vooral in naam van moemoe

Afscheid van moemoe

Stil en onopvallend
zoals ze de laatste tijd heeft geleefd
zo is "ons moe" nu ook gestorven.
Zonder woorden, heel veel-zeggend,
maar vooral vol overgave
en liefde
voor wie haar zo nauw aan het hart lag.
We gaan er samen voor zorgen
dat haar levenskracht en levensmoed
nooit verloren gaat
maar eeuwig verderleeft
in ons.