dag iedereen,
ik weet dat velen zitten te wachten op wat nieuws, maar ik heb nog niet eerder de kans gezien om een verslagje te maken van vandaag. Zoals collega Dirk het via sms zo goed verwoordde: het was in onze alternatieve vakantie een T-dag! Tweede chemo-beurt dus. De dag is goed verlopen. Een stuk aangenamer en rustiger dan de eerste keer. Waar ik toen weinig enthousiast liep over de begeleiding en opvang, was dat nu toch wel dik in orde. We hebben niet onnodig moeten wachten, we kregen bezoek van een psychologe die eens kwam luisteren vaar onze ervaringen, de dokter nam tijd om de bloedresultaten te bespreken (die waren goed) en liet ons ook de kans om uitvoerig wat vragen te stellen. Na de reeks pre-medicatie, is de baxter om 10.30u beginnen lopen tot 15u. gevolgd door een na-spoeling en we konden vertrekken. Opnieuw voel ik me nog altijd goed. Waar ik me daar ook al wat zorgen over maakte, heeft men mij nogmaals verzekerd dat dit best normaal is, en eigenlijk ook steeds meer de bedoeling. Ze doen er alles aan om de gevolgen van de chemo te beperken. Maar natuurlijk kunnen ze nog niet alles : vermoeidheid en haarverlies maken steeds meer duidelijk dat één en ander met mijn lichaam aan het gebeuren is. Maar ik kan me er in stellen. Het hoort erbij en ik dramatiseer dat niet. Als ik moe wordt, aanvaard ik dat en kruip in mijn zetel. Dit is meestal slechts tegen de avond, dus overdag kan ik vrij normaal functioneren. We zijn al een paar keer op bezoek geweest bij vrienden en gisteren ben ik met de kinderen naar de Decatlon geweest. Vandaag heb ik me de hele dag erg rustig gehouden en opnieuw ben ik opgelucht dat ik niet misselijk ben. Ik ga ervan uit dat ik dit zo zal kunnen houden. Morgen gaan de kinderen op logement, dus ik heb tijd zat om het rustig aan te doen. De keuken bijt natuurlijk in mijn been, want ze is volledig klaar maar er moet nog geverfd worden. De verver had beloofd om zeker deze week nog te komen, nu alles nog afgeplakt is, zodat ik tegen vrijdag of zaterdag een ploeg kan optrommelen om de finishing touch te doen (m.a.w. de opkuis). Om te dirigeren zal ik wel goed genoeg zijn....
Bedankt allemaal voor de bemoedigende woorden, de kaartjes, attenties, en de vele smsjes en niet in het minst voor de vele concrete hulp die ons aangeboden wordt. Al een hele maand mogen we dagelijks onze voeten onder de tafel schuiven van Peter zijn ma en pa, zussen doen er alles aan om aan onze genezing mee te werken, vrienden komen zomaar mijn strijk afhalen en er is een hele invulling voor de kinderen voorzien. Ik mag echt bekennen dat ik me "gedragen" voel.
Geruststellende groeten van ons allemaal!
Als zussen en broers blijven we misschien wat "achter" in het (durven) formuleren van
BeantwoordenVerwijderenwat allemaal in ons omgegaan is gedurende de voorbije weken .. onze vragen en paniek werden echter op z'n Katriens ,kordaat maar toch heel eerlijk onderdrukt ! Gelukkig maar , want nu kunnen we tesamen eenzelfde richting uitkijken . Deze van heropbouw en volledig herstel, geloof en vertrouwen . We weten anderszijds ook dat ze ons echter niets kan wijsmaken en veel woorden hebben we echter niet zo nodig om elkaar best aan te voelen. Dat is alweer Katrien ten voeten uit: dirigerend en leidend , corrigerend ook steeds weer. We hebben de kans niet om zelf 'door te zakken' en dat maakt véél goed en goeds . We zijn ook zéér aangenaam verrast - maar ook weer niet - dat juist nu zovele mensen zondom haar en Peter er "zijn" ! Katrien, die steeds weer voor anderen is blijven opdraven en voortouw nemen - zal werkelijk en met flair indd gedragen worden én gerespecteerd worden. En geloof me , dat voelt zooo verschrikkelijk goed aan . Wij zijn die mensen ook uiterst dankbaar !
Naar onze ouders en vnl ook naar tante Paula toe ligt het allemaal iets moeilijker vatten weliswaar. Annemie wordt ergens wél hier in dit verhaal een beetje 'verzwegen ' maar toch...: op een uiterst subtiele maar alweer directe en duidelijke manier gaat Katrien ook deze confrontatie niet uit de weg ! Naar ik hoor vertelt ze hen rustig wat er allemaal nu gebeurt en wat het allemaal nu met haar lichaam ook doet. Ze schrikken, maar luisteren en blijven zich optrekken aan haar alom tegenwoordige 'dominante' meest positieve attitude .. wat natuurlijk veel goeds maakt en teweeg brengt .
De nichtekes en neefkes lijken ook ergens te "zwijgen" .. maar ook dit begrijpen we! Zij hadden immers een knelleefijd toen ons Annemie kwalijker kankeren moest. Zij zagen en droegen ons enormste verdriet toen ook mee in hun prille kinderhartjes en poogden dit beeld ook in hun eigen leefwereldje te plaatsen. Maar wees er maar zeker van dat zowel de "oudjes" (de Van Belles en Astrid , Simon ..) als de jongsten (over Aagje heen naar de kinderen van Piet en Katrien zelf) dagdagelijks meeleven en -beleven. Een niet meer ver-van-hun-bed-gedoe meer. Zelfbevragend en sceptisch tegenkanting biedend aan onze soms (t)wijfelende weerspiegeling. Ge ziet. Ook zij groeien hierin. En Katrien als de moederkloek van ons allen .. zal er wel zelf over blijven waken wat ze precies moet bijsleutelen.
Gelukkig van de immer zorgdragende en rustig blijvende Peter , samen met hun olijke kinderen .. zij beleven samen hun alternatieve vakantie op een meest overtreffende wijze . Erg betrokken bij hun mama maar toch zo énorm wijs om zich bijtijds onder hun omringende vriendjes volop uit te leven . Hun verhalen spreken meest voor zich. Misschien leggen Kato , Sofie en Nathan in al hun kinderlijke wijsheid alzo ook een onmiskenbare meest positieve stempel op wat zo zijn moet .
Dus , Katrien ..het gaat ook goed dan met ons !
Dag Katrien, dank voor uw verslagje.
BeantwoordenVerwijderenBlij en geruststellend dit allemaal te horen Katrien. Ik heb er weinig woorden voor écht waar en zeker de reactie van Lieve is héél mooi beschreven maar dat allemaal zit wat in de familie hé ? Ben alle mails van Annemie gaan herlezen en ja .... je kan het niet verbergen dat je haar jongste zusje bent. Weet echt dat ik alles op de voet volg . Dikke proficiat aan Peter die alles in de hand heeft. Ik wens je alle goeds van de wereld toe en met al je energie red je het zeker.
BeantwoordenVerwijderenIk duim er alvast voor !
Knuffel
@nnie