Ik ben alweer thuis van een dagje chemokuren. In een tijd dat er zoveer "gekuurd" wordt in allerlei centra's, kan ik het beter ook maar zo opvatten als een kuur die mijn lichaam zuivert en geneest. Met dat verschil natuurlijk dat eerst alles kapot moet vooraleer er weer kan opgebouwd worden. Maar daarna tracteer ik mezelf op een échte schoonheidskuur in één of ander chique établissement!
Ik stel het nog steeds goed. De witte bloedcellen waren deze keer wel wat gezakt, maar zaten nog ruim boven de grens, dus O.K. Bloeddruk stond zeer laag, maar ook dat kan geen kwaad.
Verder valt er niet veel te vertellen.
Vanaf volgende week komt er hulp aan huis, vooral voor te poetsen. Koken doe ik uiteraard al lang zelf terug en ook Kato begint zich soms al uit te leven met taarten en cakes. Hoe erfelijke aanleg toch ook zijn positieve effecten kan hebben,hé!
Deze week spring ik op school nog binnen om zeker de personeelsvergadering bij te wonen en om ook daar iedereen een goeie start van het nieuwe schooljaar toe te wensen. Bij deze wens ik trouwens iedereen die paradijslijke oorden heeft beleefd, de nodige opgeladen batterijtjes toe om er weer een jaar tegenaan te gaan! Maak er wat van.
groetjes,
Katrien
We hebben intussen elkaar al uitgebreid gesproken.
BeantwoordenVerwijderenDoe zo voort!
Gelukkig wordt het kooktalent langs uwe kant ook al verdergezet. Jong geleerd is oud gedaan. Kato, bewaar je een stukje voor ons?
Alvast tot morgen.
Hoi Katrien,
BeantwoordenVerwijderenAl spreken we elkaar af en toe eens, toch wil ik ook langs deze weg mijn bewondering uitdrukken. Het valt me steeds opnieuw op hoeveel weerstand een mens kan hebben in dergelijke situaties. Alles lijkt optimaal te verlopen, maar in jouw geval is de term optimaal een relatief begrip. Toch slagen jullie er met z'n allen in. Jij, Peter en de kinderen geven samen het volle pond met de bedoeling hier samen door te komen. Vanop een afstandje lijkt dit zo normaal. Maar we weten allemaal: dat is zeker geen evidentie. Geven en nemen met de steeds wisselende situatie eist zeer veel flexibiliteit.
Genieten van de kleine dingen zoals een zelfgebakken cake of zo is eigenlijk meer een openbaring. De trots dat zoiets lukt geeft enkel reden om eens goed te stoefen op die kleine talenten. Het geeft ook de kans om bij een eventueel mislukken te kunnen zeggen dat er een volgende keer komt.
En zo is het ook bij ons. We kijken en bewonderen die kleine en die grote verwezenlijkingen.
Doe stillekes voort op dee wijze!
Bart