Een zeer intense periode ligt achter ons. Wat volgt, zullen we dag na dag moeten invullen. Ons moe is dood. Een uitermate "rare" gedachte. Juist omdat ze er altijd was, letterlijk en figuurlijk. Maar het was genoeg geweest. Dat voelde ze zelf en dat heeft ze ons ook duidelijk kenbaar gemaakt. Ze heeft een zodanig gevuld leven gehad, dat er geen nieuwe dingen meer bijkonden. Als die nieuwe dingen bovendien slechte inhoud hadden, sloot ze er zich bewust van af. Ze kon het vb. niet vatten dat na haar oudste dochter, nu ook haar jongste door kanker getroffen werd. Het voelde aan alsof ze in mijn plaats wou gaan. Op 15 augustus was er het mooie familiefeest van tante Yes die 80 werd. Ze was erbij; misschien was het wel een fameuse krachtinspanning voor haar en voor vava, maar ze heeft het toch gedaan! Ze heeft met iedereen gesproken, ze heeft -ook al was het een kleine portie, lekker gegeten en vooral ze genoot van het samen-zijn. En ze zag dat het goed was.... Haar taak was volbracht. Ze kon gaan, ook in de 2 betekenissen van het woord.
En nu? Het heeft geen zin dat mensen moeten lijden, maar we kunnen er wél zinvol mee omgaan. En als ik terugblik op de invulling van ieder van ons, de voorbije weken en dagen dat kan ik met een gerust gemoed bevestigen dat er héél zinvolle dingen gedaan en gezegd zijn. En opnieuw, dat doet deugd!
Deze morgen hebben Peter en ik een zeer goed gesprek gehad met prof. Pattyn, de prof die de operatie in handen zal nemen. Zijn uitleg was erg helder zodat we duidelijk weten waar we aan toe zijn. Het zal zwaar worden, dat kunnen we niet ontkennen. Maar we hebben er tegelijk alle vertrouwen in. Ik heb hem gezegd dat we veel draagkracht hebben, maar dat het écht wel goed moet aflopen. Hij antwoordde dat hij ons heel goed begrepen had. Daarna is de 5de chemo beginnen lopen. Ik heb veel geslapen en had zelfs geen goesting om te vertrekken. Zo goed lag ik daar. Natuurlijk is dat het "roesgevoel" na de zeer drukke week die we achter de rug hebben.
Ik voel me nog steeds goed; de bloedresultaten blijven positieve cijfers scoren en de laatste chemo voor de operatie is over 3 weken gepland. De exacte datum horen we in de loop van de week. De rest van de week hou ik me rustig. Wat uiteenlopende emoties betreft, kon het wel tellen: het snelle vertrek van moemoe, de praktische regelingen errond, de vele (deugddoende) telefoontjes en bezoekjes, het huwelijk van Jacob en Evy, de verjaardagen van Nathan en Sofie met de bijhorende taartjes voor in de klas en dan gisteren de begrafenis. Maar het is goed geweest. Al jaren geleden had ze ons al laten weten welke muziek ze wou en hoe de algemene teneur moest zijn. Dat maakte het voor ons een stuk eenvoudiger.
Natuurlijk wip ik op tijd in Haaltert eens binnen want de grote leegte zal vooral daar heel erg doorwegen. Maar zoals Piet het zo krachtig verwoordde; ook daar slaan we ons samen door.
Bedankt aan zovelen voor zoveel.... Ook en vooral in naam van moemoe
Een bloedband is heel sterk.
BeantwoordenVerwijderenToen Annemie ziek werd, hebben we gevoeld hóe sterk die band wel was. Ook na haar overlijden zijn we als broers en zussen bewuster met elkaar leren omgaan. Zij zal ook altijd haar eigen speciale plekje in ons leven hebben.
Zoals Annemie er altijd al was (en nog), zo was moemoe er ook steeds voor ons. Wie ons kent, weet dat we niet altijd in woorden zeggen wat we voelen maar we weten het wel van elkaar.
Ook moemoe was zo.
We konden altijd ‘thuiskomen’, wanneer en op welke manier dan ook. We mochten blij zijn maar ook chagrijnig of ronduit lastig (en ‘zagen’ konden we allemaal wel goed!). Ze liet niet na ons op de vingers te tikken als iets haar niet aanstond. Ze gaf ons raad hoe we iets moesten aanpakken of oplossen. Maar ze liet ook voelen als ze content en fier was over ons. Zij stond ons bij in al onze levensfasen. En ze deed dit allemaal samen met vava. Alles gebeurde “in overleg”.
Veel van moemoe’s karaktertrekken vind ik terug in ieder van ons. Kracht, moed, zelfrelativering, kordaatheid, humor, levenslust, genieten van zoveel mogelijke dingen, energie, …
En zij had levensenergie!
De laatste maanden ging het allemaal wat moeilijker. Maar zelfs die laatste dag heeft ze nog geglimlacht, naar vava in het bijzonder. Haar manier van afscheid nemen.
"Verdriet" ,
BeantwoordenVerwijderenIk was zo net een jaar of 5 toen ik me stillekes had teruggetrokken in de voorste ruimte van ons net niet verbouwde thuis,toen moemoe me kwam opzoeken en me vond als snikkend kind.Het was toen dat ik haar mijn niet-uit-te drukken- woorden van gevoelens leerde omzetten naar "verdriet" .
Geheel hun leven lang hebben vava en moemoe alles gedaan om ons het echte verdriet niet te moeten laten proeven . En ze waren daar wonderwel erg in geslaagd.Onze kindertijd was er ééntje om nooit te vergeten en mij lijkt het of we steeds alle dagen in een zomerse zandbak doorbrachten .. er waren enkel de kinderzorgjes of -verdrietjes.
Moemoe vond ons telkenweer:kende elke van haar 7 kinderen door en door en haalde ze terug wanneer "verdriet" sluipend zou kunnen opwakkeren . Ze zou alles gedaan hebben.
Verdriet werd soms iets reëler :met Bart ziekenhuizen in en uit lopend.Wij richting rusthuis waar we in de kapel héél dikwijls in giechelende lachbuien vervielen tijdens de missen die nonkel Paul voorging en waar ook hij dikwijls zijn lach moest temperen. Ook dit kwam allemaal goed. Echter verdriet deed ons wat meer ook als vava dikwijls thuiskwam van't Groen Kruis ..aan de grote tafel veelal in hard gesnik losbarstte en moemoe haar sterkte liet gelden en hem de nodige courage instampte om ertegenaan te gaan. Zij vond ook hem daar terug.
Lut en haar operatieknieën:dichtbij om er de vele traantjes te helpen opdrogen en haar te doen vechten tegen de vele ongemakken daar ..
Niets ontglipte haar..En steeds kon ze er achteraf dikwijls zelf om lachen.
moemoe heeft het ons nu wél duidelijker gemaakt .. haar tijd was 'op' maar daarom niet "af" : ze voelde meer dan wie ook sterker aan wat er nu met haar jongste aan de hand was . Hoe onhandig of ongelukkig ze 'het' ook uitdrukte : Ze wist het wél.
Moemoe .. als ik nu iets scherper oudere mensen obeserveer van uw leeftijd .. nee,dan vind ik jou niet hierin terug. Jij bent nooit oud geweest.Alleen de laatste maanden liet ze ons duidelijker verstaan te geven dat 'het tijd werd'. Dat haar tijd 'op' was maar echter niet "af" .. en daarin geloof ik sterk. Daar waar ze nu- vlugger en veel rustiger dan Annemie haar nieuwe weg gevonden heeft-om vandaar uit verder te zorgen. Grote dank aan katrien en Lut als mantelzorgers..ze betekenen voor ons onnoemelijk véél.Ik merk dat julie taalinguïstische vaardigheden zelfs de mijne ver overtreffen als het erop aan komt nu iets te kunnen goed verwoorden ..
Vava-hij zag ze verschrikkelijk graag .En zo het nu gaat met hem .. het maakt hem groots ! Hij doet het goed en moemoe zou niks anders gewenst hebben .
Lut , meiske .. op deze zonnigste zomerse 22ste septemberdag moeten we onze verjaardag een eerste maal vieren zonder haar .. 48 jaar geleden.. En als moemoe nu steeds in mijn gedachten vooruit schuift,duigt een beeld op waardoor steeds als vanzelf geprikkeld door haar glimlach..de mijne evengoed te voorschijn komt .
Hopelijk kunnen we voor onze kinderen een evengrootse waarde meegeven voor later:hen "Verdrieten" sparen en hen steeds "terugvinden" waar en wanneer nodig.
Dat was haar leuze in alle toonaarden.
Moemoe .. vandaag speciaal , bedankt voor alles !!!
Ik ga de warme zomerzon tegemoet ..
Doorheen mijn tevele pogingen op de blog iets te kunnen laten doorzenden .. ben ik klaarblijkelijk in mijn gehele verhaal dé essentie 'vergeten';.. ofschoon die iedereen tss de lijntjes kon meepikken! Hét ene grootse onoverkomelijk verdriet die eenieder van ons maar moemoe in de allereerste plaats niet meer kon aanvaarden was het afzien en tenslotte het voorgoed heengaan van ons annemie .. moemoe kon dit kind niet afgeven.
BeantwoordenVerwijderenDoorheen de daaropvolgende jaren heeft ze zich fel geweerd en er samen met vava schijnbaar "overheen" gekomen .. doch wij weten beter .. als ik iets meer mag wensen .. Ik hoop dat jullie elkaar "daar" terugvinden, jij en Annemie en .. nonkel Paul en .. zovelen die je graag had en zij jou ! .. Zoals je altijd voor elk van ons er was .. Ik ben overtuigd dat je nu gelukkig bent, moemoe .
Wij zorgen wel voor jouw jongste kind nu.
Ik hoor inderdaad van meerderen dat het niet altijd lukt om een reactie te plaatsen. Je bent dan bij mij natuurlijk aan het verkeerde adres om er een oplossing voor te bedenken. Toch bedankt aan al diegenen die al zoveel verloren moeite hebben gedaan om met veel ijver vaak lange brieven uit te tikken,die dan plots in het niets verdwenen.
BeantwoordenVerwijderenEn als er iemand is die dit probleem kan oplossen?
Katrien H.