de ene dag al wat beter dan de andere

De euforie was groot om te mogen thuiskomen. Mijn bedje stond mooi gespreid en ik mocht genieten van de aandacht en zorg van Peter en de kinderen. Meer moet dat niet zijn natuurlijk. Alhoewel.... alles ging goed tot wanneer ik begon te eten. Plots kwam de pijn terug en dan nog in alle hevigheid. Zaterdagavond voor het eerst, maar toen trok het nog vrij goed over met een Dafalgan, maar zondagavond herhaalde zich het scenario en toen ging het niet over. Een steenharde buik die vreselijke pijn gaf. Na een paar uur is het eten dat ik opgegeten had er dan viervoudig uitgekomen en geleidelijk is dan ook de pijn verminderd. Gisteren ben ik dan maar eens teruggekeerd naar Gent op advies van de huisarts om een foto te laten maken. Ik werd gerustgesteld en mocht gelukkig gewoon weer mee naar huis. Het heeft tijd nodig. Niet zo gemakkelijk voor mij, maar ik snap het wel. Ik probeer zeer goed te letten op mijn voeding: erg kleine en gespreide porties, veel water en thee met honing. Op zich al een hele opgave omdat ik nog geen hongergevoel heb en nog minder goesting in eten. Maar ik heb wel de indruk dat het nu echt begint te beteren. Nu pas valt me op hoeveel kookprogramma's er zijn op T.V. Ik zie er een viertal op een dag, sommige tot 3 keer toe! Ter afwisseling kijk ik in "de boekskes" en ja, ook daar word ik overladen met allerlei kookideetjes. 't Is alsof ze erom doen.
Als het jullie kan geruststellen, ik hou me echt wel rustig, doe werkelijk niets in het huishouden en laat me soigneren als een koning. En daarvoor heb ik natuurlijk mijn prinsjes en princesjes! En ze doen het prima.
Vandaag komen de zussen op bezoek vanuit alle hoeken van het land. Ik kijk er al naar uit. Tegelijkertijd staan we natuurlijk even stil rond het overlijden van Annemie, vandaag 6 jaar geleden. We laten ons hierbij vooral inspireren door de fantastische herinneringen aan haar en aan haar wijze levensvisie die ze ons heeft voorgeleefd.
Tot later,
Katrien