We hebben dan toch een zalige Kerst beleefd. Professor Pattyn heeft ons opgebeld om te zeggen dat de bloedresultaten zeer goed waren!!! De tumormarkers waren zeer sterk teruggedrongen en zitten nu duidelijk onder de limiet. Gelukkig maar. De schrik zat er goed in,; de ontlading was des te groter. We staan dus weer een stapje verder. Over een maand nieuwe testen en verder niet te veel proberen tobben is de goede raad die we meekregen. We zijn opgelucht en gelukkig. Het mooiste geschenk. We koesteren de rust van de vakantie en van het samen-zijn.
Dit alles wordt natuurlijk sterk beladen door het verdriet dat ieder van ons sterk aanvoelt rond het gemis van moemoe én de slechte gezondheidstoestand van tante Paula. We zijn vandaag samen bij haar geweest en ze heeft de ziekenzalving gekregen. Ze heeft het allemaal bewust beleefd en ze leek er zich erg vredig bij te voelen. Ik weet dat dit voor haar een belangrijk gebeuren is en daarom is het goed dat ze dit heeft kunnen beleven. Het is afwachten hoe ze nu verder evolueert, en we zorgen er samen voor dat ze zo veel mogelijk iemand bij haar heeft. Zo hebben we het haar ook beloofd: zij heeft zovele jaren zo goed voor ons meegezorgd dat we er nu ook alles zullen aan doen om er nu 100% voor haar te zijn. Dat verdient ze dubbel en dik.
Nu neem ik nog een badje en dan is het tijd om te rusten. Die rust heb ik op tijd nog hard nodig en dat respecteer ik. Slaapwel,
Katrien
Goed van dat goede nieuws, Katrien! Doe zo maar voort!
BeantwoordenVerwijderenVoor tante Paula hopen we het allerbeste, wat dat dan ook mag zijn. Het is goed dat ieder van ons, op hun eigen manier, zoveel als mogelijk bij haar is. Ze zal dat zeker en vast wel weten of voelen.
Wanneer wij vorige woensdag tante Paula gingen opzoeken , was mijn ontsteltenis nog groter dan ingeschat voordien. Hoe énorm sprekend leek ze opeens op moemoe die tijdens de laatste weken ons ook zo wezenloos en apatisch met dezelfde levensloze mimiek bleef aanstaren .. Met dit intriest gevoelen van indd een 2de curciaal verlies van onzen thuis .. tante Paula was een moemoe voor ons , surtout de laatste weken toen moemoe er niet meer was en ze ons poogde op te monteren door de talloze verhalen die ze wist te vertellen .. en ze nog ging vertellen ... , met dit gevoelen zijn we toch op kerstweekend gegaan naar Parijs . En we betrapten ons er ineens op dat we wel heel veel kerekn en kathedralen binnengingen .. en telkens voor tante Paula een schietgebedje prevelden .. met de stelligste hoop dat zij in de eerste plaats ofwel zo goed mogelijk herstelt ofwel het allemaal best niet meer zou weten , beseffen . Zij die zo énorm alert en beste geheugen van ons allen nog had ! Die machteloosheid die haar nu overvalt doet geen geod , aan niemand . Dus hopen en verwachten .. en zoals Katrein best verwoordt :dat het tij best ne keer keert nu . 't is echt wel genoeg geweest . Voor iedereen !
BeantwoordenVerwijderenNu , het beste nieuws hebben we al vernomen .. dat de bloeduitslagen van Katrien zo goed en beloftevol zijn doet zo'n ongelooflijke deugd dat we er weer ten volle tegen aan gaan . Ik probeer naar Haaltert , of is het Aalst voortaan .. te gaan . Was het toeval dat we , eens terug radio 2 met de 1000 klassiekers ineens op de terugweg hét lijfliedjes van Lut hoorden die destijds op haar knieën en met volle opborrelende tranen telkens op vrijdagavond bij tante Paula de Kamal met zijn basliedje "tell me why, the elephants .... " ... ging beluisteren . Dat echte warme gevoelen was er opeens . En zo geloof ik ook in éénieders hoopvolle toekomst nu !