De consultatie vorige week bij de radiologe was een tegenvaller. We waren daar redelijk ontspannen naartoegegaan en hadden ook weinig verwachtingen over dat gesprek. Maar vrij snel maakte ze ons duidelijk dat die bestralingen nogal wat bijwerkingen opleveren. Toen volgde een stortvloed aan negatieve voorspellingen waar we echt niet goed van waren: ik zal wél ziek zijn, pijn hebben, misselijk zijn, overgeven en diarree; ik zou zelfs zo erg verzwakken dat een langdurige opname zich zou kunnen opdringen,.... we wisten niet wat we hoorden en meldden dan ook dat de oncoloog zich daar toch een stuk positiever over uitgesproken had. Naderhand nuanceerde ze het een beetje en zei dat het soms ook wel kan meevallen. Daar moesten we het dan maar mee stellen. Ze gaf ons nog een telefoonnummer mee van een psychologisch consulente "voor als we nood hadden om er eens over te praten." Peter heeft daarna de prof teruggebeld en hij bleef opnieuw een stuk positiever, maar dat zware gesprek blijft wel in onze kleren hangen natuurlijk. En bovendien voel ik me nu ook vaak wat minder goed en dat maakt "positief blijven" niet altijd gemakkelijk. Maar tegelijk heb ik me voorgenomen dat ze mij niet zomaar moeten dikteren hoe slecht ik me wel zal voelen! Dan kennen ze me d'er nog niet goed.
Morgen start dus de nieuwe fase: nog maar eens een scan waarop ze dan allerlei berekeningen maken; op 10/02 moet ik gaan voor de "simulatie"; d.i. het aftekenen van de lijnen op mijn buik, en op 14/02 start dan de eerste bestraling. Ik denk dat ze sprak over 22 beurten, maar daar ben ik zelfs al niet meer zeker van. We staan er voor en moeten er door en dat gaan we doen ook. Ik blijf mijn voedingen krijgen via mijn catheder, dus zit ik wel wat vast om op stap te gaan, maar bezoekjes kunnen wel natuurlijk.
Groetjes,
Katrien
Zoals ik je vorige week al zei: soms hebben dokters de neiging om je eens alle feiten en weetjes voor te schotelen zonder te beseffen dat ze daarmee ook een groot deel van je moed, hoop en kracht kunnen afpakken.
BeantwoordenVerwijderen’t Is zoals je zelf zegt: dan kennen ze je daar helemaal nog niet goed!
Er is maar één weg en die is VOORUIT!
We kunnen alleen maar hopen dat het allemaal nog zal meevallen met die bijwerkingen. Ik geloof hier alleszins in!
Blijf jij ook verder geloven in jezelf en je kunnen. We weten dat Peter en de kinderen er ook alles zullen aan doen om je goed te soigneren.
awel merci zeg , zulke mensen(radiologe ) - ofschoon hun eigen hoog opgeleide teleologieën en daarmee associatief hun deontologische ingesteldheden - zouden eerst zelf ne keer iets moeten meemaken . Ze beseffen gewoon niet welke grove impact zulke gesprekken kunnen teweegbrengen . En zoals ge zegt .. als ge daar naartoe gaat in een ontspannen en onvoorziene assertiviteitshouding .. kunt ge serieus over de vloer geveegd worden ! Ik kan het me erg voorstellen .. ook toch een beetje ervaring (..) . Maar mss zal het daarentegen juist de vechtlust en de eigenheid van jou en Peter zelfs opwekken , er gewoon tegenaan gaan . Er zij zovéél mensen die deze fase veel beter doorstaan dan de chemo kuren .. dus waarom zou het nu ineens bij jou keren . Trouwens , ik geloof dat het vanaf nu steeds maar beter kan gaan . Meer ontspannen van de druk op en in buik .. zal toch effecten geven hoor . En bovendien staat de geest toch nog hoger en sterker dan een lichamelijke toestand ; daar ben ik zelf erg zeker van . Dus .. ja , ik was 'efkes' ferm kwaad op die madam dokter van jullie .. maar neem het aan als laatste uitdaging om de kanker voorgoed te overwinnen ! Ga ervoor en concentreer jij je maar verder over wat jullie erg flinke kinderen dagdagelijks verzetten aan creativiteit en kunnen en kennen .... zalig zulke gastjes zoals Kato en Sofie en Nathan ..
BeantwoordenVerwijderenVooruit . op naar den 14de !