dinsdag 15 maart 2011
't is waar; 't is zwaar
Ik sta op de vooravond van de laatste bestraling en het is hoog tijd dat het gedaan is. Nooit willen geloven dat het zo zwaar zou zijn. Ik ben al enkele weken totaal uitgeschakeld; ziek, pijn, uitgeput... Alles ging aan mij voorbij en ik kon maar aan 1 ding meer denken: dat het allemaal maar rap voorbij zou zijn. Soms voelde ik me moedeloos worden, het duurt ook zo lang,hé. Maar ik heb toch volgehouden en vanaf nu bouwen we terug op. Vanaf volgende week mag ik terug proberen om zelf iets te eten en dat zal veel doen aan mijn moraal want voor mij is dit toch een echte loutering waar ik niet voor gekozen heb. Ik voel me haast heiliger dan de paus want er is niemand die de "vasten" zo consequent beleeft als ik. Laat ons nu hopen dat het herstel vlot verloopt zodat ik terug wat deugd kan beleven aan het leven. De skireis die gepland was voor de paasvakantie, kan ik wel op mijn buik schrijven en dat doet zeer. Ik had er zo naar uitgekeken, maar ik zie in dat het geen haalbare kaart is. Ik zal nog dezelfde ongemakken blijven hebben tot 2 weken na de bestraling. Dan de voeding opstarten en zorgen dat de spijsvertering weer normaal functioneert op anderhalve week tijd is waarschijnlijk echt een illusie. Maar ook dat aanvaard ik. Hoe zwaar de teleurstelling ook is... Nathan heeft zelf beslist om dan ook thuis te blijven en Kato en Sofie zouden wel meegaan met de vrienden die dezelfde reis geboekt hebben. Misschien kunnen wij dan van thuis uit ook wel al eens genieten van een uitstapje of zo. Het zou ook voor Peter wel eens mogen keren, denk ik. Want het hele parcours hebben we samen afgelegd en zonder hem zou ik heel wat minder dapper geweest zijn. Sommigen noemen het een strijd of een gevecht dat we geleverd hebben, maar zo zie ik het helemaal niet. Ik ben geen "vechter", dat komt me veel te negatief over. Bovendien heb ik absoluut niet de energie om te vechten. Het is me overkomen en ik moest erdoor. En we hebben samen volgehouden. En nu maar duimen dat het ons beloond wordt met een welverdiende "toegevoegde tijd".
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Hallo Katrien
BeantwoordenVerwijderenIk vind het schitterend wat je presteerde en tevens je vondst van een nieuwe grammaticale tijd is fantastisch.
De verleden tijd heb je inderdaad al heel wat geleden, in de tegenwoordige tijd hoop je terecht op weer echt leven en ....de toegevoegde tijd die gunnen wij je met ho zo velen.
Proficiat Katrien en Peter voor jullie tijd die wij aan de zijlijn mogen mee-beleven.
Dag Katrien en Peter,
BeantwoordenVerwijderenAl blijven we meer dan eigenlijk mag letterlijk low-profile, vanuit Kortrijk duimen we mee. Het mag geen excuus zijn. Ikzelf kom er zeer moeilijk toe om rechtstreeks contact te zoeken. En ik weet dat dit zou moeten. Sorry daarvoor. Af en toe horen we van iemand die wel geweest is hoe jullie er zich doorslaan. Juist, het overkomt je en je moet er door, willen of niet. Bewondering ook voor de houding van de kinderen die alles op hun wijze mee-beleven. De laatste bestraling, nu terug opbouwen. Al kan je niet gaan skieën, toch genieten van de eerste lentedagen en zoveel meer.
Toitoi,
Bart
met het wakker worden van een door een heerlijk lentezonnetje overgoten natuur , is er eindelijk dé kentering, dé doorbraak zoals we die al zo lang hoopten voor Katrien en Peter en de kdrn ! Maar zeker ook voor ieder van ons !Een beter uitgelezen tijdstip kun je je niet dromen .. voldoende energie en positieve kracht halen aan wat ontspringt in alle geuren en kleuren en .. smaken ! Want 't was afzien en indd moeten ondergaan . Moordend . Afschuwelijk. Maar 't is voorbij . Ademhalen en eten .. zeker voor katrien aan wie het niet besteed kan blijven te moeten 'leven' van witte zakjes . Wellicht zullen de te op te bouwen volgende dagen en weken wisselend makkelijker te strijken zijn dan de andere ,maar toch : feit dat de behandeling 'vandaag'stopt , impliceert voor iedereen een heuse opluchting en ge kunt het meteen letterlijk horen aan de klaarder wordende stem van Katrien aan de telefoon : meteen wordt me duidelijk dat ze er weer 'is' ! Mens dat doet deugd . We hebben ze gemist : onze krachtige madam , de alles voelende en zinneprikkelende mater familias ..
BeantwoordenVerwijderenTeleurstellingen moet je nu maar doorslikken en pogen met een luchtiger vingerknip in sombere gedachten te verwerpen , maar allé , wie ben ik om hier durven 'boodschappen' uit te delen .
Wat zijn we allemaal zoooooo vreselijk blij dat Katrien aan het genezen is nu . Dapper wel , onverpozen rustig toch .. De legendarische poëtische ontboezemingen zoals ons Annemie die zo kon outen , zijn me nu eindelijk beter te vatten en te plaatsen . Ik heb ze lang uit puur onbegrip en verdriet ver van me afgeweerd ..
Met Katrien zijn de perspectieven nu wel anders en positiever te duiden . Vandaar . Straal het maar uit nu : jullie en ons geluk ! Verdiend ! Pasen komt eraan !