Afscheid nemen bestaat niet zolang iemand ons dierbaar is en in onze gedachten aanwezig is

Ik ben de laatste dagen meer dan ooit tot het besef gekomen dat er meer is dan we wat verstandelijk kunnen begrijpen, dat er meer is dan ons aards bestaan, dat EQ het uiteindelijk overwint van het IQ, dat er geen verliezers of winnaars zijn, maar dat liefde en sterke vriendschap alles overstijgt.

Zoals je op haar vorig berichtje al kon lezen was het herstel en hoop tijdens de 2e week van de paasvakantie van korte duur. Het mocht of kon niet. De eerste week van de paasvakantie was ze nog barslecht en kon ze het lijden niet meer aan. Dat de kinderen van hun skivakantie in het weekeinde naar huis kwamen, was voor haar zelfs iets waar ze tegenop zag. Zo uitgeput en leeg was ze van die bestralingskuur. Die zondag - de week voor pasen - toen de kinderen thuiskwamen begon het tij dan toch te keren. De zware emoties en pijnen die ze de dagen voordien had, weken vaar een gevoel van blijdschap en geluk dat ze er nog bij was, weliswaar met het nodige ongemak en discomfort. Die zondagnamiddag hebben we samen met Katrien en Kris bij ons een BBQ gehouden en heeft ze de ganse namiddag meegenoten van rustige babbels en gezelschap. Het zou een prachtweek worden, die week voor pasen. De zon straalde elke dag voor haar en ze kon buiten genieten van de gesprekjes en babbels met tal van vrienden en familieleden die die week voorbijkwamen. De hoop naar beterschap en aanvaarding van haar 'handycap' dat ze nooit meer zou kunnen eten en steeds aan haar TPN gekluisterd zou zitten gaf haar een boost van wilskracht en energie om er weer volop tegenaan te gaan.

Helaas was de heropflakkering van korte duur want de week erop moesten we opnieuw naar het UZ Gent om haar lijden te helpen 'verzachten'. Hevige maagkrampen en continu braken peuzelden haar laatste energie weg. Toen hebben ze in het UZ niet zoveel voor haar kunnen doen. Een maagsonde gaf wat comfort en verminderde het braken maar een verbetering of oplossing zat er niet in. Foto's en scan toonden dat de volledige dunne darm nog zeer sterk opgezet stond... nog steeds te wijten aan de bestraling (?!) Prof Pattyn liet nog even de mogelijkheid uitschijnen om toch nog een operatie te overwegen maar dit zou zeer risicovol zijn met weinig kans tot succes. Beste optie was dus nog maar wat te wachten en te hopen en bidden dat de obstructie zou verminderen. We zijn dan terug naar huis geweest maar het waren 2 weken zonder levenskwaliteit en veel pijn en lijden. De week voor de communie was haar bloedbeeld over de ganse lijn plots afgenomen. Ze was leeg en uitgeput maar ze wou nog zou graag het communiefeest meemaken. We zijn de zaterdag dan naar het UZ gereden waar ze dan tot en met de vrijdag - de dag vóór de communie, opgenomen is geweest. De dokters hadden geen goed nieuws. Alle pogingen om haar te helpen bleken weinig effect gehad te hebben. Men kon enkel haar comfort verhogen. Ze hebben er die week alles aan gedaan om haar nog wat energie te geven om het communiefeest van Kato en Sofie te kunnen meemaken. 2 extra zakken bloed, Sandostatine 3x dag, Litican, Buscopan, ... een pompje werd geplaatst onder de arm voor het intravenues toedienen van alle medicatie. Alles werd gedaan zodat ze opnieuw naar huis kon gaan. De maagsonde bracht opnieuw wat meer comfort zodat ze ook meer kon slapen. Uiteindelijk zijn we de vrijdag naar huis gereden met een pomp waarop de maagsonde kon aangesloten worden. Helaas bleek die niet zo goed te werken en al na een 2-tal uur was ze opnieuw misselijk en ziek. Maar ze zou thuis blijven ook al konden ze van het ziekenhuis geen betere pomp leveren. Naar de mis gaan zat er helaas niet meer in en dat was zwaar voor haar. Ze had er nog zo graag bijgeweest. We hebben de communiemis op camera opgenomen en bij thuiskomst direct afgespeeld. We hebben de avond dan nog rustig doorgebracht. Katrien en Jan hadden frietjes mee voor de kinderen en ik had bij Kristof (van haar favoriete resaturant A Priori) nog een bordje besteld met smaken .. zalfje van aubergine, asperges, ... ook al at ze er maar een lepeltje van, het was toch nog een beetje genieten samen en emotioneel terugkijken naar al die mooie momenten die we samen mochten beleven. We wisten wel al langer dat ze niet meer kon genezen maar het afscheid leek nu toch wel heel dichtbij. Ze had al sinds ruime tijd 'haar lot' aanvaard maar ik kon en wilde het toch nog niet geloven, hoe graag ik ook wilde dat haar lijden stopte.

Zondagmorgen 22 mei hebben we dan de huisdokter nog eens moeten vragen om haar een inspuiting te geven tegen misselijkheid en maagpijn. Ze moest en zou nog de dag mee-beleven. Het was een schitterende dag en mooi feest. Wetende dat dit haar afscheidsfeest zou zijn wilden we er graag de familie en vrienden bij die ons de laatste maanden zo ontzettend hebben gesteund. Ze had de week voordien nog een mooie tekst opgesteld om iedereen te bedanken die Kato en Sofie hebben voorgelezen:

Zondag 22 mei 2011
Dankfeest van Kato en Sofie

Welkom iedereen,

We zijn heel blij dat jullie met ons komen meefeesten. Voor ons is dit een echt dankfeest. We danken omdat we onze Plechtige Communie hebben mogen doen en het Heilig Vormsel ontvangen hebben. We willen dit bewust beleven en zullen proberen onze beloften waar te maken: de wereld een beetje mooier maken door zelf goed te zijn voor anderen.

Maar we hebben nog veel meer redenen om te danken. En dat is omwille van jullie allemaal. De laatste maanden was het hier niet altijd gemakkelijk doordat mama zo ziek was,maar mede dankzij jullie steun en hulp hebben we er ons toch maar dapper doorgeslaan.

We danken de “Hutsebautjes”. Ondanks de zware klappen die ze al te verduren kregen na het overlijden van Annemie, was er in september het afscheid van moemoe en uiteindelijk de zware trombose van tante Paula. Ze hadden nauweljks de tijd om het ene een plaats te geven als er al een nieuwe slag te incasseren viel. Toch was er de voortdurende bezorgdheid over mama. Ze had deugd van jullie telefoontjes en bezoekjes en het gaf haar telkens opnieuw kracht om vol te houden.

Dan hebben we oma en opa. Ook zij hebben moeilijke tijden doorstaan maar een helpende hand was nooit te veel. We danken voor de zovele autoritjes naar school en andere activiteiten; het lekkere eten dat we er aangeboden krijgen en de massa’s strjk die oma al verzet heeft.

Men zegt wel eens: “in nood leert men zijn vrienden kennen”. We kunnen ervan getuigen: we hebben niet alleen goede familie maar we zijn ook verwend met schatten van vrienden.

We danken ILSE: altijd klaar om ons naar huis te brengen, maar bovendien functioneerde ze als de perfecte traiteurdienst aan huis: 1 tot 2 keer in de week stond ze op onze stoep met de heerljkste gerechtjes en vaak met dessert erbovenop! Voor mama ook een echte steun in goeie en minder goeie momenten: voor een babbelke of een ritje naar Gent: ze was altijd paraat.

Griet van Caeneghem ontzag zich geen moeite: zij kookte zelfs “a la carte”. Op vraag van Nathan toverde ze zomaar een versgemaakte lasagne op ons tafel en smulden we van haar versgebakken kippenboutjes. Ook voor haar was geen moeite te veel om wekelijks te koken, met mam naar Gent te rijden en ons op te vangen als mama te ziek was.

Die ritjes naar Gent nam ook Griet Coppens graag voor haar rekening. En ook zij heeft meerdere keren voor leuke en aangename opvang gezorgd. Zo heeft Nathan ook zijn boerderijvakantie gehad terwijl wij gaan skiën waren.En dan is er nog ons “tante Griet”. Al zovele maanden doet ze elke dag het traject Hamme-Oudenaerde-St-Lievens-Esse. Een traject dat dagelijks 5u in beslag neemt, maar waar ze zich onaflatend voor engageert. Het geeft mama elke dag weer opnieuw de nodige energie om deze ziekte te helpen overwinnen.

We vergeten zeker niet Katrien Ermens. Ontelbare keren mochten we daar gaan spelen en logeren en zocht ze actief mee naar zinvolle invullingen van onze vakantieperiodes.Ook voor haar geen moeite te veel om ons op te halen en bezig te houden.

We danken ook tante Katrien voor de vele ritjes naar de turnles of zwemles in Oosterzele en Ninove op zaterdag, de snelle bezoekjes om te kijken hoe het ging, en ook zij zorgde op tijd voor wat lekkers op onze tafel.

Dank u, Els Talloen. Al meer dan 25 jaar de grote steun en toeverlaat voor mama en intussen ook van ons. We kijken altijd heel erg uit naar je bezoekjes. Je hebt echt aandacht voor wat ons bezighoudt en je stimuleert ons om onze kansen zo goed moelijk te benutten. Je bent een voorbeeld waar we enorm naar opkijken.

Maar ook Els De Cubber is intussen een schat van een vriendin geworden. Ook zij staat altijd klaar om te helpen en te luisteren. Een bezoekje, een telefoontje, het waren de schouderklopjes die mama zo dikwijls er bovenop geholpen hebben. En ondaks haar eigen drukke gezin maakte ze altijd tijd om naar Gent te zijden of ons op te vangen. Zelfs oma Liliane wer al ingeschakeld!

En dan is ook nog Dirk. Iemenad die echt kan luisteren en een ongelooflijke steun is met de vele bezoekjes en gesprekjes. Ook voor jou een welgemeend dankjewel.

Een hoofdstuk apart zijn Kris en Katrien! Hoeveel keer zijn we met onz naar zwem-en turnlessen gereden? Hoeveel keer zijn we na school met hen mogen meegaan om er te eten en te spelen Uiteindelijk zijn ze met ons tot in Oostenrijk gereden en hebben ze ons een prachtvakantie bezorgd. We weten dat dit een grote verantwoordelijkheid inhield maar ze deden het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Maar stiekem verdenk ik hen er toch ook van dat ze graag met ons op stap gingen want ze zijn met ons nog eens eventjes lans Italië omgereden om de reis nog wat langer te laten duren.

We danken ook de mensen die de ritjes tussendoor oplosten: Peggy, Claudia, Veerle, Sigrid, Sabrina, juf Isabelle, juf Kirsten, Peggy, Cindy.

Nog een allerlaatste dankjewel ... voor de beste papa en mama ter wereld!

Ze heeft op haar manier kunnen genieten van het feest en het was mooi geweest. Nog één taak moest ze vervullen. We moesten het de kinderen en de familie nog melden dat er geen hoop meer was en dat ze zou sterven.

We hebben de kinderen maandag thuis gelaten van school en hun dan in onze slaapkamer verteld dat mama niet lang meer zou leven. Een aangrijpend en hartstochtelijk moment die ze niet konden begrijpen.
"Mama zou toch genezen?"
"Iedereen die ik gekend heb met kanker gaat dood"
"Je gaat toch nog wel wat langer bij ons blijven"
"De dokters kunnen toch nog een bruggetje maken"
"Mama's sterven niet"

Daarna heb ik de familie en vrienden opgebeld. 's avonds is de diaken Marc nog langsgeweest voor de ziekenzalving. Alweer een aangrijpend moment toen we allemaal mama een kruisje moesten geven en samen 'wees gegroet' baden.

Haar taak was nu volbracht. Ze is die avond nog een laaste keer boven gaan slapen. Morgen zouden we naar het UZ gaan om wat meer comfort te hebben. Het was een lange nacht met herhaaldelijk braken, ze was misselijk en ze ijlde .... Ik heb toen naast haar de ganse nacht liggen wenen, haar hand in mijn hand beseffend dat dit de laatste nacht was dat ze nog naast mij lag. Ze was ten einde. Ze kon niet meer. Haar laatste druppel energie had ze gespaard voor het feest. Ik vroeg haar of het nog lukte om naar UZ te gaan met de wagen en ze knikte. De allerlaatste rit naar UZ op dinsdag 24 mei .... de radio speelde zacht ... het liedje van Adele 'Set fire to the rain" zal vooral tijd een speciale betekenis hebben

When I lay with you,
I could stay there
Close my eyes,
feel you here forever
You and me together,
nothing is better

Die dag heeft ze dan nog kunnen afscheid nemen van familie en vrienden. Ze was niet meer helemaal bij volle bewustzijn en zakte af en toe diep weg. We beslisten dan ook om de voeding stop te zetten. Haar lichaam was ten einde en ze kon niet meer.

We hebben die nacht met de kinderen en Lut samen met haar doorgebracht. Kato en Sofie op een bedje, ik bij Nathan en Lut in de zetel. Het was een zeer rustige nacht. Voor de eerste keer in vele weken en maanden was ze niet misselijk, moest ze niet braken en was ze zeer rustig. s'Morgens ben ik koffiekoeken gaan halen en hebben we samen ontbeten. Ik zie haar nog steeds zitten in de zetel, blij met ons gezelschap en dit speciale moment van samenhorigheid. De fruitsap had haar nog zo gesmaakt, dat ze er wel 2 glazen van uitgedrongen heeft.

We hebben ze opnieuw in bed gelegd en nog wat fotootjes genomen met de kinderen. Ze sliep en gleed langzaam verder weg. We hebben later die dag bewust van haar afscheid kunnen nemen en ze heeft ons allen nog eens goed aangekeken met een blik in de ogen .... ik zie jullie graag ... het ga jullie goed ... tot straks, ik wacht wel op jullie...

18u50, een laatste hartslag, een laatste zucht.

25 mei, het was reeds een bijzondere dag want het is de dag dat Sebbe is overleden, waarmee ze toch een speciale band had. Ze zal goed voor hem zorgen. En samen met Anne-Mie en moemoe blijft ze in onze gedacten.

Ze zal woensdag om 10u30 begraven worden in de St-Gorikskerk te Haaltert waar jullie haar aanwezigheid nog eens sterk kunnen aanvoelen.

Geven en vergeven, eerlijkheid en trouw, respect en zorg dragen voor anderen. Hoeveel keer hebben we dit in ons leven al niet gehoord? Voor Katrien waren dit geen loze beloften maar haar visie en de waarden die ze elke dag opnieuw uitstraalde. Ik wens dat iedereen die Katrien lief heeft, haar visie en waarden verderzet.Dank aan de vele familieleden, goeie vrienden en kennissen om ons zo te steunen doorheen deze moeilijke periode.

Dank je Katrien,
voor onze 3 schattige kinderen die beloven goede mensen te zullen zijn naar uw voorbeeld
voor jouw liefde en warmte
dat ik zo veel jaren bij jou mocht zijn, ik zal elke dag koesteren

'Ik hou van u, ik hou van u, ik hou van u, ik geef je een kus'

jouw Sjouke.