.... en ze is strijdvaardiger dan ooit!
Ja, ik heb de touwtjes weer volledig in de hand. Thuiskomen kan zo'n deugd doen. Ik heb me al prinsheerlijk in mijn bed geïnstalleerd en ben blij dat ik weer alles van dichtbij zal kunnen opvolgen. Zelf aktief in gang schieten zal zichzelf wel verbieden, want daar voel ik me inderdaad nog te zwak voor. Na elk verzet dringt platte rust zich op. Maar dat zal ook wel snel evolueren. Waar ik in het ziekenhuis ernorm veel moeite moest doen om wat te kunnen eten, heeft mijn middageten nu al veel beter gesmaakt en is het me ook niet misvallen. Ge zult me dus wel snel zien aansterken!
Deze morgen is de prof nog uitgebreid komen babbelen en heeft hij beslist om me nu te laten bekomen en over 1 maand een consultatie en scan te plannen. Opvolging zal zeer strikt gebeuren en waar nodig zal op elk concreet moment beslist worden voor verdere behandeling of wat dan ook. Hij heeft ons geleerd "in schuifjes" te denken: er is alweer een schuifje met succes afgesloten en daar zijn we gelukkig mee. Het was echt wel een periode om achter ons te laten en meer dan ooit te genieten van de herwonnen vrijheid. Ongelooflijk hoe het voelt om compleet afhankelijk te zijn van anderen; al was het maar om me te helpen om me op mijn zijkant te helpen draaien en met een kussen de nodige ondersteuning te geven om niet terug te rollen. Onnozel, maar als je daar gekluisterd ligt aan drains is dat vrij cruciaal. Nu, een les in nederigheid is het wel. Maar ik ben heel tevreden van mijn logement daar , zowel van de verpleging als van de dokters. En ik durf zelfs te beweren dat ze van mij ook content waren. Zelfs de prof gaf me deze morgen nog een pluim! Ik heb ook wel goed gereageerd op alles: waar men mij 3 dagen Intensieve voorspelde, was ik er na 1 dag al weg en ook het verdere verloop was optimaal. Nu kan ik niet meer ontkennen dat Griet en Pierre er voor iets tussenzitten. (met dank natuurlijk)Tussendoor had ik wel last van de nodige kwaaltjes en afhankelijk van het moment klonk ik dus soms zeer goed maar evenzeer een halve dag later kei-mottig. Het wakker worden van de darmen ging met vreselijke pijn gepaard, eten verliep zeer moeilijk met de nodige misselijkheid tot gevolg en na mijn uitstapje voor het onderzoek werd ik gekweld met een korte maar hevige migraine-aanval. Maar behalve die schoonheidsfoutjes, heb ik een vlekkeloos parcours afgelegd.
Jullie bezorgdheid is heel veel betekenend en werkt op zich ook al genezend. Ik prijs me een erg gelukkige vrouw om zoveel oprechte warmte en mee-leven te mogen ervaren. Merci allemaal!
Zelf zal ik me nog een tijdje koest houden, maar hou jezelf niet tegen om een bezoekje te brengen, uiteraard wel graag na een telefoontje. (dirigeren zal ik nooit afleren, zulle)
Groetjes,
Katrien
Heel passende openingszin! Strijdvaardiger dan ooit! Amai, dat belooft ;-)
BeantwoordenVerwijderenMaar we zijn allemaal blij dat dit schuifje (alhoewel het toch wel een grote schuif was!) met succes afgesloten is.
“Oost west, thuis best”
hey Katrien, het doet deugd om je zelf terug te horen. Zie dat je voldoende rust neemt, binnenkort zal ik eens bellen.
BeantwoordenVerwijderengroetjes, cinthe
Hoi Katrien,
BeantwoordenVerwijderenWat ben jij toch een sterke vrouw 't lijk wel dat iedereen met de naam " Hutsebaut " zo een stukje persoonlijkheid heeft. Ik ben in ieder geval ook troots op die familienaam.
Ja oost west thuis best in je leuke gezinnetje. Geniet maar weer van je kinderen en je toffe Peter om je heen en laat je verwennen. Chapeau hoe je dit alles neer kan pennen ook aan Lieve trouwens dat mis ik dan toch een beetje mijn handschrift doet het goed maar gedachten op papier zetten ......al zitte ze wel in mijn hoofd.
Ik wens je een weekend waar je van gedroomd hebt heel veel vriendschap en liefde en vooral de tevredenheid over jezelf.
Enjoy !
Dit maakt een allerschoonst moment uit : de ietwat 'onwezenlijke' rit en het eindelijk thuiskomen na een 14-daags intensief ziekenhuisverblijf .. doet allemaal wat raar en opwindend , zelfs euforisch aan : de deur openen en je settelen in 't warmste plekje dat jullie creëerden. En genieten van de vertellingen van de kinderen ...en zelfs in een eigen herkenbaar maaltijd. Zogenaamd 'kleine' dingetjes die het moment zo bijzonder maken.. geniet er maar ten volle van !!!!.
BeantwoordenVerwijderenMooi gezegd hoor : "les in nederigheid ".. , hoewel je 't niemand wilt toewensen , de appreciatie voor..alles an se .. neemt zoveel meer toe. Herkenbaar verhaallijnen die me gisterenavond hetzelfde blije gevoelen lieten ontvallen : .. écht blij , even uitzinnig kinderlijk content dat ons Katrien "back" is . Ge moest ne keer weten hoe we ze allemaal gemist hebben .. Onze babbels alleen al .. en niet dat enkel .. gewoon elkaar 'voelen' ..en ja , daarom moeten we elkaar daarom niet zien .. onze band is zoveel sterker en doorzichtbaarder dan dé snelle communicatiefaciliteiten.. ons zesde zintuig.
En dat er de voorbije weken "buitengewone hogere" krachten hebben meegespeeld , hoeft voor mij geen verder betoog... Daarin erken ook ik ons Griet in haar behandeling . Er "is werkelijk iets" ... hoe dan ook.
Ge ziet .. hoe sterk Katrien alweer is binnen de kortste tijdspanne .
En dat denken nu in schuifjes .. hoewel Katrien en Peter in een totaal andere aard van .. zitten, Pattyn is weer op zijn best geweest .. de relativiteit van de levensdingen meegeven en opdragen .. want een 'opdracht' zal het ergens wél een beetje blijven .. leren loslaten als een continue leerproces - en was het destijds niet ons Annemie die mij hierin vooral een eerste aanzet meegeven wilde . We weten allemaal dat we erg begenadigd zijn geweest in ons leven al .. en dat we nu tesamen struikelblokken , van welke aard ook .. moeten leren plaatsen , zelfs placeren en deponeren of zelfs anderszijds sublimeren .. niet allemaal evident en makkelijk. Maar geloof me .."geloof" overwint alles.
Laat mijn gefilosofeer daarop stoppen.
Vandaar ... mét Katrien thuis , zijn wij allemaal nu ook weer "back" .. tot ne volgende babbel.
Ook al zitten we een eind verder, we hebben je blog hier nauwlettend gevolgd. Mooi om te lezen dat je ondanks al die beproevingen zo sterk bent gebleven. We zijn het er dan ook volledig mee eens: een dikke pluim voor jou, en voor je hele entourage daar! Geniet nu maar volop van het thuiskomen.
BeantwoordenVerwijderenGroetjes,
Ruben en Stefanie
Dag Katrien,
BeantwoordenVerwijderenWe kunnen het niet ontlopen... het wordt morgen een moeilijke dag voor ieder van ons, het gemis van Annemie al is het nu al 6 jaar de herinnering blijft en ja we trekken ons op aan haar ze stond zo sterk. Ik hou in mijn huis mijn kaarsen brandend voor haar voor jou ... en voor ( je weet wel) Hou jij je taai en ja jij overwint alles
Véél succes Katrientje en je weet we duimen voor je genezing.
LIEFS
@nnie