Katrien is gisteren op uitstap geweest. Ze moest op controle voor test van de nierfunctie. Blijkbaar een heel avontuur om er te geraken. Via de catacomben van het UZ moest ze getransporteerd worden. Een rit van een uur via 4 verschillende 'busjes'. Hoewel het transport met de busjes meeviel was het door de vlekkeloze organisatie in het UZ steeds een 10-tal minuutjes wachten aan de busstops, tot de volgende chauffeur haar kwam oppikken. Uiteindelijk was het resultaat van de test positief. Beide nieren werken perfect. Het buisje dat in haar blaas nog zat mag er nu geleidelijk uit. Als dat goed gaat, zal ze wel naar huis mogen, maar exaxte datum hebben we nog niet.
Als iemand haar een bezoekje wil brengen, kan dat gerust maar bel haar eerst even op haar GSM voor een 'afspraakje'.
Ik kijk er al naar uit als ze opnieuw thuis is.
Jaja .. Katrien en Peter .
BeantwoordenVerwijderenAls ik jullie nu zo bezig hoor dan komen de verborgen herinneringen vlugger dan wenselijk terug . Beste is erom lachen en het allemaal uiterst geduldig ondergaan .. maar indd , de tripjes naar onderzoekingen , scans , .. , waren ook voor mij soms wel erg graapig , doch meestal - maar ik was meestal erg ziek nog - erg beproevend . Ik herinner me dat Lut ettelijke keren mee was geweest (ze is het natuurlijk weeral vergeten .. Lut toch !) en ik haar dikwijl - met pijn en een snik in mijn hart - naar huis stuurde omdat het echt te hectisch of anderszijds te slow motion eraan toe ging. Niet te doen. En zoals jullie ook zeggen .. na al die onderzoekingen .. weet je nog steeds niet meer en beter.
Nu .. de nierfuncties zijn wel goedgekeurd hé ! Chance . Opluchting !
Maar ik vermoed dat jullie ook de "wacht"functieknop in gedachten ingeschakeld hebt .. Gisteren was Katrien wel echt ziek . Ik hoorde het aan haar stem en de telefoontjes zijn kort gehouden . Is het echt de invloed van alleen maar de antibiotica die erbij wordt gegeven nu of is het toch ook ergens een symptoom van de toch wel erg impactueuze chemo die ze wel plaatselijk door laten spoelen hebben in de buik .. Voor Katrien en Peter is het efkes vervelender omdat misselijkheid véél tegenhoudt . Ook de courage vervalt vlugger . Dus mannen , blijven positief denken en voorla véééééééééééél rusten , slapen , oogjes dicht doen terwijl de tv aanstaat .. zodat je eigen gedachten niet op hol slaan .
Ik mis wel onze babbels .. en ik hoop echt dat jullie rap écht thuis kunnen komen .. de kinderen trekken wel zeer goed hun plan .. maar zoals ook aagje destijds .. Kato , Sofie en Nathan zijn nog echt kindjes die hun mama nodig hebben . Maar Peter : jij doet het echt schitterend hoor ! En jouw verjaardag van gisteren indachtig .. geniet van elk schoon moment ! Al was het "maar" ne keer samen met de kinderen een pakske frieten gaan halen ..
veel beterschap gauw zenne .. Ik zou graag ne keer afkomen .
Lieve