Na ons bezoek bij die radiologe hebben we na enkele dagen een "klik" moeten maken. Ook en vooral dankzij enkele erg bemoedigende gesprekken met mensen uit onze directe omgeving, is ons dat gelukkig ook gelukt. We hebben echt geleerd om doemdenken bewust overboord te gooien en er opnieuw volop voor te gaan. En nee, het is niet altijd gemakkelijk, want de 2 laatste weken voel ik me steeds vaker echt ziek. Ik ben moe en uitgeput en moet extreem veel overgeven wat bovendien een erg pijnlijke zaak aan het worden is omwille van de irritatie. Maar moeilijk gaat ook! Als het gaat, draai ik mee met het normale dagdagelijkse leventje en als het niet gaat, leg ik me in bed. Peter en de kinderen gaan hier verbazend goed mee om en respecteren het wanneer ik rust nodig heb. Hun inlevingsvermogen is echt bewonderenswaardig . Zo was het vorige zondig gepland dat Peter zou gaan fietsen met een vriend en hun kinderen zouden ondertussen bij ons eens komen spelen. Zaterdagnacht ben ik echter zo hevige pijn beginnen krijgen, in die mate dat de dokter zondagochtend is langsgekomen om een inspuiting tegen de pijn te geven. Nathan zei: "Spijtig dat Joost nu niet kan komen?" Waarop Kato nuchter: "Ja, dat versta je nu toch wel." En Sofie geruststellend: " 't Zal wel eens op een andere keer lukken." Echt wijze reacties waar ik toch wel terecht fier mag op zijn, nietwaar!
Gisteren ben ik dan voor het eerst naar de bestralingen gegaan en ben dus vertrokken voor een reeks van 22 keer. Voorlopig valt het mee. Ik kijk niet voor-of achteruit; we gaan er gewoon tegenaan. Ik ben de vele mensen dankbaar die me rijkelijk verwennen met helpende, helende, luisterende handen. We appreciëren dit beiden enorm!
Verwacht niet te snel nieuwe berichtjes want om te zeggen of ik me goed of slecht voel, zet ik de computer niet aan... M.a.w. enkel als ik iets noemenswaardig te vertellen heb, laat ik wat nieuws horen.
Groeten van ons allemaal
lieve Katrien,
BeantwoordenVerwijderenje hebt inderdaad een prachtman en je hebt 3 schitterende kinderen.
Maar niet vergeten hoe dat komt: omdat ze ook een prachtige en schitterende mama hebben!
We denken alle dagen aan jou, Hutsebauteke.
Ja .. da's waar Anneleen !
BeantwoordenVerwijderenKatrien draagt nu wel voluit de "vruchten" van haar structurele en gedisciplineerde maar erg (!) liefdevolle opvoeding .. 't is daar echt een zeer warm nest en op elk moment dat ik er binnenval vanuit het verre Poperinge ben ik altijd 'thuis' : echt ! Heerlijk om gewoon bij Katrien te zijn. Soms helemaal niets meer zeggend omdat we allebei mss niet al te veel beleven , maar toch.. Ik hoop dat Kato en Sofie en Nathan hun mama verder op hun sterke schoudertjes dragen nu , geruggesteund door Peter die er werkelijk ales voor doet !
En ga er verder voluit voor .. carpe diem-filosofie , hoe moeilijk de dag zich soms kan aandienen .. je komt er zeer zeker wel !
Wij , van hieruit .. beleven elke dag stillekes maar zeer intens mee hoor ! Veel groetjes aan iedereen !
tja .. dat het nu wel zeer hard doorbijten is , had eigenlijk niet echt iedereen zo verwacht , denk ik. De confrontatie met een erg zieke katrien is voor iedereen meer dan ne keer slikken. Niet dat we niet positief vooruit zien , maar deze "hel" van de vele dagdagelijkse bestralingen is nu wel erg zichtbaar ! Nogwel dat katrien zelf er nikse (?) om geeft dat we toch willen afkomen soms om er gewoon te zijn alleen al .. wetend dat ook dat haar kan belasten. Maar zwijgen lukt ons ook. En de stiltes worden wel heerlijk overstemd door de alom tegenwoordige kinderdiscussies tss de 3 musketiers .. ik zag zelf wel dat katrien er eigenlijk in stilte van kon genieten , zolang ze haar mar niet lastig vielen en ze onder elkaar het onderspit delfden of juist niet .. want wie de sterkst is , is niet zo erg meer duidelijk hoor !!! Nathan is echt aan het uitgroeien als een erg praatvaardig schoolkind dat echt de situatie reëel kan inschatten . Zoals die kan uitleggen en vertellen zeg ... machtig ventje ze . En dan de 2 meiskes : sofietje dat nog een echt kind is en het leven op zich laat afkomen zoals het zich aandient. Met de nodige lach en traan.. haar weemoed ligt steeds dichtbij haar opperste vreugde . Gevoelig meiske ! En katooke is reeds aan het nippen aan een zeer pril puberstadium : zij bekijkt de wereld rondom zich in diverse intelligente categorieën en analyseert ze en kanaliseert ze wijselijk. zoals zij het tijdelijk surrogaatschap van controle en discipline subtiel onder eigen hoede neemt en samen met Peter het hele huishoudentje runt .. amaai .. nee, 't is niet overdreven , ze doen het toch maar !
BeantwoordenVerwijderenEn katrien moet nog anderhalve week het hardste leer verteren om dan eerst nog te kunnen en moeten recupereren en herstellen .. men zegt het 'stralingen' : ze vreten de energie op en 't is echt zo. Nu , ze ondergaat het , zonder blabla en zonder meer. Hoewel ze erg veel pijn kan hebben. Gelukkig hebben ze een droom van een huisdokter en een verpleegster aan huis die allemaal 'meedraaien' .. schitterend werk !
Voor ons is het efkes afwachten van dag tot dag .. en de ene dag kunnen we er al beter tegen dan de andere. Zelf zat ik zaterdag geweldig met onze bart in .. hij zit indd hele dagen alleen met zijn gedachten en zoals hij - ofschoon zijn erkende" buien" van weleer - dé familieman is .. die echt graag dichter en meer betrokken zich zou wensen te voelen met iedereen , tja .. vor hem is het toch wel ook bikkelhard . En, hij is Katriens'peter..
Vava leeft in zijn eigen wereldje - niemand kan hem dat echt kwalijk nemen .. rekening houdend dat hij toch moemoe belange niet laten 'gaan' heeft .. en dat hij als prille 80-tiger toch ook van zeker ouderdom getuigt . Alleen al feit dat hij hardhorend is en de meeste : zoniet alle gesprekken passief ondergaat en dus niet meer een rol in speelt .
Het mas 'eens keren' vanaf nu .. zeker voor katrien . Bredero heeft dat niet voor iks gezegd !
Beste Katrien en Peter,
BeantwoordenVerwijderenGewoon om te zeggen dat Tanja en ik jullie veel moed wensen. We hopen van harte dat alles in orde komt.
Danny