stap per stap

Hallo iedereen, het blijft turbulent. Vorige week ben ik terug opgenomen geweest in het U.Z. omdat ik zo erg bleef verzwakken en een algemeen slechte conditie had. Ze heben me er een beetje opgelapt en vrijdag mocht ik terug naar huis, eigenlijk een beetje op mijn aandringen omdat ik Kato en Sofie wou zien vertrekken op skireis. Uiteindelijk bleek dat niet zo een schitterend idee, want ik ben de hele weekend zeer slecht geweest en tegen maandag was ik totaal uitgeput. Dus, dinsdag hebben we ons terug opgepakt en zijn terug vertrokken. Ik heb aangedrongen op een beetje meer comfort en ze hebben dat blijkbaar wel begrepen. Ik heb er een inspuiting gekregen die de maagsappen meer onder controle houden en nu heb ik wel wat beterschap. Ik ben terug thuis en het zieke gevoel is weg. Natuurlijk ben ik totaal verzwakt en erg vermagerd en voorlopig eet ik nog niets, maar de kalorieën van de sondevoeding worden opgedreven zodat ook daaraan wel snel iets zal veranderen. Ik hoop nu echt dat we op een keerpunt zitten, want ik begin het helemaal beu te worden. De laatste weken (maanden) waren totaal kwaliteitsloos en dat wil ik niet langer. Ik heb me voorgenomen om in de toekomst nog enkel lekkere dingen te eten en hoe weing het misschien ook zal zijn; ik zal ervan genieten. Eerst gepland zijn oesters, asperges, grijze garnalen en andere verse vis, en wie weet ooit mijn eigen bemaakte super-lekkere spaghetti.... Hoewel dat laatste nog niet voor direct zal zijn, vrees ik. Maar maakt niet uit: wat ik eet, zal goed zijn en van elke hap zal ik écht proeven. Ze zeggen dat zo'n ziekte je verandert; ik kan dat niet meer ontkennen.Je leert zeker wel bewuster leven en ik relativeer een hele hoop banaliteiten waar ik vroeger van wakker lag. Als ik het geluk mag hebben om nog eens goed op mijn plooi te komen, zal ik een stuk rustiger en nog meer genietend door het leven wandelen!!! En ik ben niet alleen, merk ik. Ook Peter heeft diezelfde ontdekking bij zichzelf gedaan. Ik wens niemand die ziekte toe, maar ik hoop dat ik mijn nieuwe levensvisie wel wat meer zal kunnen doorgeven aan de ruimere omgeving; het zou velen goed doen. Van Kato en Sofie horen we alleen maar positieve berichten: ze hebben voldoende sneeuw om goed te kunnen skiën (ze zitten op 3000m hoogte), het verblijf is prima, het eten lekker (hoewel voor kato altijd te weinig...) en ze blijken zeer goed hun plan te trekken. Ze hebben ook geleerd om een beetje versneld volwassen te worden, me dunkt. Maar dat ervaar ik enkel maar positief. Nathan is 2 dagen bij een vriendje gaan spelen op een boerderij en ook hij is erg tevreden. Hij geniet van de rust en de aandacht en je ziet hem helemaal ontspannen. Vandaag heeft Peter verlof en nu zijn ze samen gaan fietsen. Van quality-time gesproken! Mijn volgend doel is nu die communie van de meisjes. Laat ons duimen dat ik op zijn minst deftig meekan naar de mis en misschien daarna met ons 5 een klein restaurantje kan opzoeken ( mijn asperges,hé) en het echte feest, waar ze toch veel van verwachten, stellen we voorlopig nog een beetje uit. We willen er iets moois van maken en binnen een maand is dit niet meer haalbaar. Ook dat zullen ze wel weer (moeten) begrijpen. We zetten de neuzen allemaal in dezelfde richting en dat is RECHT VOORUIT! Ik kom er wel. Zoals ik nu ben, voel ik dat ik steeds meer afleiding kan gebruiken, dus hou je niet in om te bellen of langs te komen. Als het niet gaat, zal ik het wel zeggen. Heel veel groeten, Katrien