een straatje zonder eind

Geduld hebben is niet mijn beste troef. Maar intussen ben ik toch al voldoende getest in moed en volharding, me dunkt. Ietwat overmoedig begon ik 10 juni 2010 aan een zwaar ingrijpende nieuwe levensfase. Ik noemde het laconiek genoeg een beetje mijn "alternatieve vakantie" . Alternatief is het geworden en de vakantie duurt langer dan ooit .Hoe dan ook, de eerste fase van zware chemo heb ik heldhaftig aangepakt. Ik wil dat niet idialiseren, er waren ook de niet te onderschatten bijwerkingen, maar ik had het gevoel alles onder controle te hebben. Dan volgde in november de fameuze operatie; ik was er bang voor en het zou erg ingrijpend zijn met een niet te onderschatten herstelperiode en ook daar schipperde ik relatief goed door. De pijnen het ongemak, het slecht voelen, verzwakt zijn, niet meer kunnen functioneren, het hoorde er allemaal bij maar het tij zou keren! Verlangend keek ik uit naar de nieuwjaarsdagen want dan zou de kentering komen! Maar o jee, de miserie is toen eigenlijk maar pas goed begonnen. Sinds 6 januari hang ik elke dag gekluisterd aan mijn voedingszakken. Zelf eten is er al zolang niet meer bij en de luttele pogingen dat ik dat toch eens probeerde, heb ik dat altijd zwaar moeten bekopen. Nu begint het geduld dus wel op te geraken. Hoewel ik me bleef gedragen, ik doe niet moeilijk of lastig en blijf proberen geduldig te ondergaan, maar ik verlang er zo erg naar om terug eens gewoon de draad van mijn leven terug op te pakken met alles wat datook mag in houden(eten in de eerste plaats wel te verstaan).Ik blijf positief: de dokter is zopas nog eens komen bespreken: ze proberen met de cortisone de imflammatoire reactie onder controle te krijgen op de overgang van maag naar dunne darm, ik krijg vocht toegediend met antimisselijkheidsmedicatie erin, ik heb een maagsonde die overbodige sappen naar buiten afvoert en op dit moment loopt er een extra zakje bloed omdat mijn rode bloedwaarden iets te sterk gedaald waren. Eens dat allemaal onder controle zouden ze toch beginnen met met iets kleins te laten eten!!!!Maar dat betekent alleszinds dat mijn kamertje hier al gereserveerd is tot donderdag. Ik had gehoopt toch op tijd thuis te zijn om de bagage van Kato en Sofie nog eens na te kijken hoewel ze dat samen met Peter blijkbaar al picobello in orde gebracht hebben. En toch heb ik er nog graag eens mijne laatste zeg over, (nem) Wie graag een bezoekje brengt, ik kig op K2 (hoofdingang) , 4de verdiep, kamer 427 Telefoon 09 332 72 45 groetjes en tot binnenkort, Katrien